بنابراين در نسب ابن قولويه هم مسرور واقع است ، و با توجه به جهات مشتركه ديگر هم بايد جعفر بن محمد بن مسرور همان على بن محمد بن مسرور باشد .
البته استناد به عبارت نجاشى در ترجمه فوق تنها با اين اشكال روبرو است كه هر چند عنوان راوى در نسخههاى موجود رجال نجاشى و جوامع متأخر رجال همگى على بن محمد بن جعفر بن موسى بن مسرور است « 1 » ، ولى ابن داود در رجال خود « 2 » و علامه حلى در ايضاح الاشتباه ، ص 221 در نسب اين راوى « بن على » بعد از « محمد » افزوده است ، البته اين احتمال جدى است كه منشأ كلام علامه حلى و ابن داود ، عبارت حل الاشكال تأليف استاد آن دو سيد احمد بن طاوس باشد ، ولى به هر حال نسخه ابن داود از رجال نجاشى على القاعده مشتمل بر اين زيادى است ، لذا نمىتوان به طور قطعى سلسله نسب فوق را با سلسله نسب جعفر بن قولويه تا جدّ دوم يكسان دانست .
با اين حال قرائنى بر اتحاد جعفر بن محمد بن مسرور و جعفر بن محمد بن قولويه وجود دارد كه شكى باقى نمىگذارد و خود مىتواند دليل بر ترجيح نسخههاى موجود در ترجمه فوق از رجال نجاشى هم به شمار آيد .
2 - قرائن اتحاد ابن مسرور و ابن قولويه « 3 »
قرائنى چند بر اتحاد اين دو وجود دارد :
قرينه اول :
روايت ابن قولويه از اكثر مشايخ ابن مسرور در اسناد ، جعفر بن محمد بن مسرور از 6 نفر روايت مىكند كه روايت جعفر بن محمد بن قولويه از 5 نفر آنها
هامش
( 1 ) ر . ك : جامع الرواة 1 : 596 ، مجمع الرجال 4 : 216 ، حاوى الاقوال 4 : 59 ( كه البته به ايضاح و ابن داود هم اشاره كرده است و اختلاف نسخه آنها را ذكر نكرده است ) ، رجال كبير ميرزاى استرآبادى ، چاپ سنگى ، ص 237 ؛ منتهى المقال 5 : 53 ، نقد الرجال 3 : 293 .
( 2 ) البته در متن چاپى ( ص 250 ) بن على ذكر نشده ولى در حاشيه به عبارت نسخ اشاره شده ، متن چاپ نجف از رجال ابن داود هم همچون متن چاپ ايران است ولى معلوم نيست اين متن در اين چاپ به استناد نسخهاى باشد .
( 3 ) - اين قسمت توسط تنظيمكننده افزوده شده و مضمون كلى آن مورد تأييد استاد - مد ظله - مىباشد .