مراد صاحب كشف اللثام از آن چيزى كه اماميه بر آن اتفاق دارند كفايت ارتضاع يك شبانه روز براى نشر حرمت كه مورد بحث است نمىباشد ، بلكه ايشان پس از اينكه موثقه زياد بن سوقه كه مدرك كفايت يك شبانه روز است را نقل مىكند مىگويد در سند آن عمار بن موسى الساباطى كه فطحى مذهب است قرار گرفته و همه اتفاق دارند كه روايات موثقه حجت بوده و بايد مورد عمل قرار گيرد . بديهى است اتفاق همه بر حجيت موثقات لزوما به معناى فتواى همه به خصوص اين روايت نيست . چون ممكن است روايتى را حتى اگر صحيحه باشد فى نفسه حجت بدانيم لكن آن را به جهت وجود معارضاتى كه قوىتر از آن است طرح كرده به معارض آن عمل كنيم ، پس صاحب كشف اللثام را نبايد - آن طور كه در جواهر گفته - از كسانى شمرد كه مدعى اتفاق اماميه بر كفايت يك شبانه روز مىباشند .
2 - بررسى اقوال فقهاء
سابقا گفتيم ابن جنيد مىگويد رضعه واحده - كه اقل از يك شبانه روز است - نيز كافى است ولى ما اكنون عقد اثباتى قضيه يعنى كفايت يك شبانه روز را از نظر فتاواى فقهاء مورد تحقيق قرار مىدهيم نه عقد سلبى آن ، يعنى عدم كفايت كمتر از يك شبانه روز كه ابن جنيد بر خلاف آن گفته و بحث آن قبلا گذشت .
با مراجعه به اقوال فقهاء از قرن چهارم به بعد در مىيابيم كه در تمام قرون فتواى معتنابه آنان كفايت يك شبانه روز است ، از فقهاى قرن چهارم شيخ صدوق متوفاى 381 در مقنع روايت زياد بن سوقه دال بر كفايت يك شبانه روز را مرسلا نقل مىكند كه ظاهرش دلالت بر مختار او مىكند ، در قرن پنجم أبو الصلاح حلبى متوفاى 447 و شيخ طوسى متوفاى 460 در شش كتاب خود : تهذيب ، استبصار ، نهايه ، مبسوط ، خلاف و تبيان ، و ابن براج متوفاى 481 به آن فتوى دادهاند ، در قرن ششم ابو الفتوح رازى كه متوفاى پانصد و اندى است ، و طبرسى صاحب مجمع البيان متوفاى 548