جهت در تصميم ازدواج او دخالتى ندارد يعنى مىخواهد با فاطمه ازدواج كند خواه دختر بزرگ باشد يا خير منتهى چون فكر مىكند دختر بزرگ است با « هى الكبرى » او را معرفى مىكند و يا مىدانسته دختر بزرگ نيست و اشتباهى « هى الكبرى » به زبانش جارى شده و اين اشتباه منشأ نمىشود كه آنچه را عن قصد واقع شده ، واقع نشود و فاطمه كه دختر كوچك اوست معقوده زوج مىشود . و آن توصيف به كبرى ملغى است .
مثال سوم : در اشاره هم همين گونه است . اگر گفت اين دخترم را به شما تزويج مىكنم كه اسمش فاطمه است يا دختر بزرگ من است و بعد معلوم شد مشار اليها فاطمه نيست بلكه خديجه است . يا كوچكتر است ، آن غلطى كه در تسميه يا توصيف بوده ملغى مىشود و مشار اليه اسم اشاره ، واقع خواهد بود . اين فرمايشى است كه ايشان در اينجا دارند .
كلام شيخ طوسى رحمه الله در مبسوط :
شيخ در مبسوط مىفرمايند : « فاذا اراد تزويج بنته لم يخل من احد امرين إما ان تكون له بنت واحدة أو اكثر فان كانت له بنت واحدة لم يخل من احد امرين اما ان تكون حاضرة أو غائبة ، فان كانت حاضرة . . . صحّ و ان كانت غائبةً فان قال زوجتك بنتى صحّ و ان قال بنتى فلانة صحّ و لو قال بنتى فاطمة و اسمها خديجة صحّ أيضاً فان بنتى صفة لازمة و لا تزول عنها و فاطمة صفة تزول عنها » . . . و ان كان له بنتان الكبيرة فاطمة و الصغيرة خديجة فقال زوجتك الكبيرة او الصغيرة او قال بنتى فاطمة أو خديجة فكل هذا يصحّ ، فان قال بنتى الكبيرة فاطمة [ خديجة ] فذكر الكبيرة باسم الصغيرة صحّ نكاح الكبيرة لان الكبيرة صفة لازمة و الاسم لا يلزم » « 1 »
هامش
( 1 ) مبسوط ، ج 4 ، ص 192 .