1 ) نظر مرحوم آقاى حكيم رحمه الله :
ايشان مىفرمايند : هر كس مىتواند متصدى ايجاب شود و ميزان اين نيست كه از ناحيه مرد يا زن باشد ، بلكه بايد ديد چه كسى زوج قرار داده مىشود ، زيرا زوجيت مقابل فرديت است و با تزويج ، يكى به ديگرى منضم شده ، و آنكه اصل است و انضمام بر او واقع مىشود زوج محسوب مىگردد ( كلمه زوج در اينجا اعم از زوج و زوجه است ) و اين انضمام براى هر دو ممكن است و لكن چون مرد به متبوعيت اولى است ، شرافت او اقتضاء مىكند كه زن به مرد منضم گردد . بنابراين اگر براى مرد اثبات زوجيت شود عقد صحيح است . چه خود ، اثبات زوجيت براى خود كند و چه زن اين كار را انجام دهد و فرقى ندارد متقدم يا متأخر باشد ، مرد به زن بگويد زوّجت نفسى اياك ، يا زن به مرد بگويد زوّجتك نفسى ، فرقى ندارد .
اما اگر اثبات زوجيت براى زن باشد يا زن خود را زوج قرار دهد حتى اگر ايجاب متقدم باشد اين صحيح نيست .
2 ) نظر مرحوم آقاى گلپايگانى رحمه الله :
ايشان مىفرمايند : مرد حق ايجاب ندارد و تفصيلى هم در مسأله نيست ، تقديم و تأخير نيز فرقى ندارد و ايجاب مخصوص زن است ، چون او مىخواهد سلطهاى را كه بر نفس خود قبل از نكاح دارد با انشاء زوجيت و عقد به زوج خود واگذارد .
3 ) نظر استاد - مد ظلّه - :
همانطور كه در جلسه گذشته عرض كرديم بين الفاظ تفاوتى ، نيست زوّجت و أنكحت و نكحت فرقى ندارد . مرد بگويد : من تو را زن خود قرار دادم ، يا خودم را شوهر تو قرار دادم ، يا زن بگويد : تو را شوهر خود قرار دادم يا خود را زن تو قرار دادم عرفاً هيچ تفاوتى در اين جهات نيست و تفاصيل مذكور دليل قابل ملاحظهاى ندارد .