جانب زن ايجاب شود و چه از جانب مرد ، همهء موارد صحيح است .
رابعاً : ايشان مىفرمايند اطلاق زوج به زن اطلاقى تبعى است . دليل اين تبعيت چيست ؟ چرا بالاصالة نباشد ؟ وجداناً در اطلاق زوج بر مرد و زن هيچ گونه تفاوتى احساس نمىشود كه اطلاق يكى اصلى و ديگرى تبعى باشد و در اطلاق زوج به زن هيچ گونه مجازيت و عنايتى احساس نمىشود . و اگر برخى از مفاهيم اطلاق اصلى و تبعى داشته باشد ، اين امر بر زوجيتى كه ايشان مىگويند قطعاً قابل تطبيق نيست و اين كه ايشان مىگويند در مفهوم زوجيت تابع بودن ديگرى ملاحظه شده است ، معقول نيست . زنى كه تابع مرد است و به اين لحاظ به مرد زوج گفته مىشود بالتبع زن زوجه شود يعنى مرد تابع او گردد ، صحت اطلاق زوج بر مرد و زن شاهد قطعى آن است كه تابعيت و متبوعيتى در مفهوم زوجيت ملاحظه نشده است ، به بيانى ديگر در مواردى كه اطلاق مفهوم بر يك طرف ملازم با اطلاق همان مفهوم بر طرف ديگر باشد ، درج مفهوم اشرفيت و تبعيت در آن مفهوم معقول نيست ، چون لازمهاش اين است كه متبوع تابع باشد و هو واضح البطلان .
نتيجه آن كه ، چون نسبت مفهوم همسرى به مرد و زن مساوى است و تقدّمى براى مرد در اين مفهوم ملاحظه نشده است ، ايجاب صيغهء نكاح مىتواند از مرد صادر شود و مىتواند از زن صادر گردد خواه به لفظ « زوّجتك نفسى » باشد يا « زوّجت نفسى اياك » باشد يا « تزوّجتك » و هيچ كدام از اين استعمالات در عرف مستنكر نيست .
« * و السلام * »
كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحة 3177
مساهمون: السيد موسى الشبيري الزنجاني
ص٣١٧٧