مضمون اين روايت با روايت محمد بن مسلم يكى است و اطلاق دو روايت شامل اختين نيز مىشود .
اكنون با اينكه ممكن است مدت دو عدّه برابر نباشد و طبعاً پايان دو عدّه نيز هم زمان نخواهد بود ، اما طبق اين روايات ، همين كه هر يك از دو خواهر عدّه وطى شبهه خود را به سر آورد ، مباشرت شوهرش با او جايز خواهد شد بدون اينكه لازم باشد تا پايان عدّهء خواهر ديگر - كه با او مباشرت كرده - صبر كند ، در حالى كه بر اساس روايات بريد و زرارة ، تنها پس از انقضاء هر دو عدّه مىتواند با خواهرش ازدواج نمايد . لذا اين دو دسته روايات معارض يكديگر بوده ، و قول به كراهت نمىتواند وجه جمعى براى آنها باشد .
4 ) نظر استاد ( مد ظله ) :
فرض تعارض بين اين دو دسته روايت ، بىمورد است ، زيرا : روايت جميل بن صالح از نظر سند مورد اشكال است . زيرا در كافى آن را مرسلًا به اين صورت نقل كرده است : . . . عن الحسن بن محبوب عن جميل بن صالح عن بعض اصحاب أبي عبد الله « عليه السلام » . « 1 » و نقل ابن محبوب نيز به عنوان يكى از اصحاب اجماع براى تصحيح سند ، كافى نيست . دو روايت محمد بن مسلم و حلبى نيز در مورد اختين نيست . گرچه اطلاق آنها شامل اختين مىشود ، ليكن با اطلاق نمىتوان آنها را معارض روايات بريد و زراره دانست . ضمن اينكه موضوع آن روايات ، يكى معقوده و ديگرى اجنبيه است و لااقلّ با موضوع روايت زراره متفاوت است . زيرا موضوع روايت زراره دو معقوده است و بعيد نيست شارع مقدس براى عقد باطلى كه به تخيّل صحّت انجام گرفته ، اثرى قائل شده « 2 » و بر اساس آن ، رعايت عدّه را لازم
هامش
( 1 ) كافى - ج 5 - ص 407 - باب المدالسة فى النكاح - ح 11
( 2 ) لذا ابن جنيد قائل است اگر با دو معقوده دخول صورت گرفته باشد ، زوج مختار است حتى دومى را اختيار كند و طبعاً معقوده اول محكوم به بطلان خواهد بود .