- تعبيراتى مشابه تعبيرات ذكر شده در كلمات فقها وجود داشته و از آنها استفاده مىشود ، مسأله اجماعى و بلا خلاف مىباشد .
حدائق در يك جا مىگويد « ظاهرهم الاتفاق » در جاى ديگر ادعاى « اتفاق » مىكند و در جاى ديگر ادعاى « اتفاق » مىكند و در جايى ديگر مىگويد « نقل غير واحد من الاصحاب انه موضع وفاق » .
ما نيز با فحص ، يك نفر مخالف جواز عزل در متعه نيافتيم . تنها شهيد ثانى تعبيرى در مسالك دارد كه مىفرمايد : « زاد بعضهم كونها منكوحة بالعقد الدائم و كون الجماع فى الفرج » و ظاهر اين تعبير اين است كه مسأله اتفاقى نيست و اين تعبير بايد از سهو قلم ايشان باشد ، چرا كه خود ايشان در محلى ديگر از مسالك دعواى اتفاق كرده است .
2 ) بررسى روايات دال بر جواز عزل در متعه
مرحوم آقاى حكيم ره و مرحوم آقاى خوئى ره مىفرمايند دليلِ روايتى بر جواز عزل در متعه وجود ندارد ولى به نظر مىرسد بتوان به ادلهاى از روايات نسبت به جواز عزل در متعه استناد نمود ، هر چند برخى از آنها داراى سند ضعيف مىباشد .
- روايت مفضل بن عمر
در كتاب هداية حسن بن حمدان الخصيبى ( الحضينى ) قال الصادق ( ع ) يا مفضل حدثنى ابى محمد بن على عن آبائه يرفعه الى رسول الله ( ص ) انّه قال : ان الله اخذ الميثاق على سائر المؤمنين ان لا تعلّق منه فرج من متعةٍ انه احد محن المؤمن الذي تبيّن ايمانه من كفره اذا علق منه فرج من متعة ، و قال رسول الله ( ص ) : ولد المتعة حرام و أنّ الاجود ان لا يضح النطفة فى رحم المتعة « 1 » » در قسمتى ديگر از روايات آمده است : « ان من شرط المتعة ان ماء الرجل يضعه حيث يشاء من المتمتع بها « 2 » » .
- در اين روايت كه سند ضعيفى دارد عزل در متعه نه تنها جائز شمرده شده است بلكه سفارش نيز به انجام آن گرديده است .
هامش
( 1 ) جامع احاديث الشيعة ، 21 : 14 / 43 .
( 2 ) بحار الانوار ، ج 53 ، ص 32 .