فتواى صريحى ندادهاند همچون علامه در تذكره و تحرير ، فخر المحققين در ايضاح و به عين عبارت او عميدى در كنز الفوائد و ابن فهد در مهذب البارع .
ولى بىشك مشهور بين فقها ( قديماً و جديداً ) جواز عزل است ، از اينرو علامه حلّى در مختلف اين فتوا را به مشهور و فخر المحققين در ايضاح و عميدى در كنز الفوائد و صاحب حدائق آن را به مشهور بين الاصحاب و شهيد ثانى در روضه و نيز صاحب حدائق در موضعى ديگر از حدائق آن را به اشهر ، و شهيد ثانى در مسالك و صاحب مدارك در نهاية المرام و فاضل اصفهانى در كشف اللثام آن را به اكثر و محقق ثانى در جامع المقاصد آن را به اكثر متأخرين نسبت داده است .
قائلان به جواز عزل ( و كراهت آن ) عبارتند از كلينى ( با عنايت به عنوان باب العزل در كافى و ذكر تنها روايات مجوزه در آن ) ابن جنيد ( با توجه به عبارت منقول از وى كه جواز عزل را به رواياتى از امام سجاد و امام باقر عليهما السلام نسبت داده و چيزى در رد اين روايات نگفته ) ، صدوق در فقيه ( زيرا در اين كتابِ فتوايى ، تنها روايت محمد بن مسلم را كه دال بر جواز است ، آورده و روايت معارض آن را نقل نكرده ) ، شيخ طوسى در نهاية ، ابن برّاج در مهذّب ، ابن ادريس در سرائر ، محقق حلى در شرايع و نافع ، يحيى بن سعيد در جامع ، و نيز در نزهة الناظر ( منسوب به يحيى بن سعيد ) ، فاضل آبى در كشف الرموز ، علامه حلى در قواعد ، تبصره ، ارشاد ، تلخيص ، مختلف ، ابن فهد در مقتصر ، صيمرى در غاية المرام ، محقق كركى در جامع المقاصد و ظاهر شهيد ثانى در مسالك ( در روضه نيز به جواز مايل است ) محقق اردبيلى در مجمع الفائدة ، صاحب مدارك در نهاية المرام ، ظاهر مجلسى اول در روضة المتقين ، و سبزوارى در كفايه و فيض كاشانى در مفاتيح الشرائع ، فاضل اصفهانى در كشف اللثام ، محدث بحرانى در حدائق ، صاحب رياض ، نراقى در مستند و . . . .
بنابراين قول به جواز اشهر است .
كتاب النكاح ( فارسى ) — صفحة 1330
مساهمون: السيد موسى الشبيري الزنجاني
ص١٣٣٠