27 / 7 / 1378 سهشنبه درس شمارهء ( 138 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسهء پيش براى اثبات حرمت وطى در دبر در حال حيض به دو روايت به ظاهر صحيح ، عمر بن يزيد و عمر بن حنظله تمسّك كرده ، و از ظهور قوى « ما بين اليتين » در دُبر ، و نيز از اينكه تفخيذ ، حد اكثر تمتع مجاز شمرده شده بود ، عرض كرديم كه تقييد روايات مجوزه به غير دبر ، مقدم بر حمل روايات ناهيه بر كراهت است ، و لذا قائل شديم كه :
الاحوط لو لم يكن الاقوى از مباشرت در غير موضع دم در حال حيض بايد اجتناب كرد در اين جلسه ضمن خدشه در سند اين دو روايت ، قائل به جواز با احتياط استحبابى در ترك خواهيم شد ، آنگاه با ادامه بررسى ادله تحقق نشوز به وسيلهء عدم تمكن زوجه از وطى در دبر ، به لحاظ اينكه وطى در دبر را از حقوق شوهر نمىدانيم ، خواهيم گفت كه نشوز با امتناع زوجه محقق نمىشود .
* * *
الف ) بررسى يكى از علل سقطهائى كه در اسناد روايات واقع شده است :
1 ) نقل قول صاحب معالم
مرحوم صاحب معالم در مقدمه كتاب منتقى الجمعان مطالب نافعى دارد كه از جمله آنها در مقدمهء ثالثه مىگويد : عدم توجه بعضى از مؤلفين به تعليق و سقطهاى اول اسناد ، باعث شده كه برخى از اسناد متصل ، منقطع شود .