24 / 7 / 1378 شنبه درس شمارهء ( 135 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
بحث ما در وطى در دبر بود و در حالت غير حيض ، قائل به كراهت شديد شديم . مسأله ديگرى كه از جهتى به بحث قبلى ارتباط دارد ، مسأله تمتع از زن حائض كلًا و وطى در دبر در حال حيض خصوصاً مىباشد . كسانى كه در حال حيض قائل به جواز باشند ، در غير حال حيض نيز به جواز قائلند و نه بالعكس . در اين جلسه به نقل اقوال در اين مسأله و سپس بررسى آيات و روايات اين باب در نحوهء جمع بين روايات خواهيم پرداخت .
* * *
أ ) اقوال مختلف در مسأله تمتع از حائض :
در اماميه چهار قول در مسأله وجود دارد :
1 ) قول اول : حرمت مطلق استمتاع
مطابق اين قول هر گونه تماس و ملامسه حتى جزئى ميان بدن مرد و شخص حائض ممنوع است و اختصاص به موضعى دون موضعى ندارد . اين قول از اقدمين قدما مىباشد . از عبيده سَلْمانى « 1 » ( گفته شده كه محدثين ، سَلَمانى تلفظ كردهاند ) كه از خواص اصحاب امير المؤمنين ( ع ) بوده است ، نقل شده است كه تماس هيچ عضوى از بدن شوهر با هيچيك از اعضاى بدن حائض جايز نيست . همچنين سيد ابو المكارم « 2 » صاحب كتاب بلابل القلاقل نيز اين قول را اختيار كرده است .
هامش
( 1 ) سلمانى منسوب به سلمان فارسى نيست . بلكه سلمان يكى از بطون عرب است همچون سلمان بن يشكر .
( 2 ) اين سيد أبو المكارم غير از سيد أبو المكارم ابن زهره ، صاحب غنيه است و گاهى با يكديگر اشتباه شدهاند . بين اين دو تفاوتهاى زيادى هست : ابن زهره از فرزندان اسحاق پسر حضرت صادق ( ع ) است و لذا سيد حسينى