ناظر ، در آيه
« لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ »
به استثناى در آيه قبل اكتفا شده و نيازى به تكرار نيست . مثل اين است كه بگوييد : « ربا با اين خصوصيات - مثلًا همجنس - حرام است » ، سپس بگوييد : « ربا بين والد و ولد استثناء است » يا « ربا بين زوج و زوجه استثناست » يعنى همان ربايى كه خصوصيات و استثنايش قبلًا ذكر شد ، در اين دو مورد استثناست ، نيازى نيست خصوصياتى كه قبلًا براى رباى محرم ذكر گرديد ، دوباره در اينجا تكرار كنيد .
پس اين آيه هم از ادله عامهء حرمت نظر نيست و بايد از جاى ديگر بحث اينكه
ما ظَهَرَ
در آيه چيست ؟ را روشن كنيم .
ج - دليل سوم : روايات
به رواياتى « 1 » هم چون « النظر سهم من سهام ابليس » ، « النظر زنا العين » ، « كم من نظرة اورثت حسرة طويلة » براى اثبات حرمت نظر به عنوان ادله عامه - صرفنظر از موارد استثناء - استدلال شده است . همچنين رواياتى كه مىگويد : كسى كه به خانه همسايه نگاه كند و چشمش به موى زن يا بدن او بيفتد ، لعنت خداوند بر او باد .
در روايت محمد بن سنان مىگويد : علت اينكه نگاه به مو حرام شده ، بخاطر آن است كه مردان تهييج مىشوند . لذا مو و آنچه تشبيه به مو است ، حرام است .
آقاى خوئى « 2 » در بارهء روايت « النظر سهم من سهام ابليس » مىفرمايند ، اينكه نگاه به تير تشبيه شده ، بخاطر آن است كه تيرى كه تيرانداز پرتاب مىكند ، دو صورت دارد ، گاهى به هدف اصابت مىكند و گاهى به خطا مىرود « نگاه هم چنانچه نگاه از روى ريبه باشد ، شيطان به هدف مىرسد و شخص به زنا مبتلا مىشود و گاهى به هدف نمىرسد يعنى مبتلا به زنا نمىشود . پس اين روايت مربوط به مواردى است كه از نگاه كردن ، خوف وقوع در زنا باشد و آن نگاه از روى ريبه است ، پس تشبيه به سهم ،
هامش
( 1 ) الوسائل ج 20 ، كتاب النكاح باب 104 از ابواب مقدمات النكاح
( 2 ) المبانى ص 49