مستور باشد ، چون دستور حفاظت عورت و لزوم مستور بودن آن از انظار مردم داده شده است ، در اينجا تفاهم عرفى اقتضاء مىكند كه انسان بايد عورت را به گونهاى بپوشاند كه در معرض رؤيت ديگرى هم نباشد ، اگر گفتند فلان مال مىبايست از انظار مردم مستور باشد ، عرف از اين دستور چنين مىفهمد كه آن مال بايد در جايى قرار گيرد كه نه تنها ديگران عمداً بدان نگاه نكنند بلكه مورد رؤيت اتفاقى ديگران هم واقع نشود ، بلكه بايد آن را در جايى قرار داد كه انسان اطمينان داشته باشد كه ديگران آن را نمىبينند ، يعنى در معرض ديد هم نباشد . و نيز اگر دستور رازپوشى داده شود ، بايد اين راز به گونهاى محافظت شود كه اطمينان داشته باشيم ديگران از آن آگاه نمىگردند .
در مسأله ستر عورت ( / سوأتين ) بين زن و مرد فرقى نيست كه بايد در معرض ديد ديگران واقع نباشند ، شخص نمىتواند لخت در كوچه رود و بگويد :
چون من نمىدانم كه در كوچه كسى هست يا خير ؟ مىتوانم لخت بيرون روم . از دستور ستر ، ممنوع بودن اين كار استفاده مىشود ، البته اين امر به ستر ، طريقى است و اگر ناظرى نباشد محرّمى واقع نشده است ، ولى در صورت وجود ناظر ، عدم علم انسان عذر تلقى نمىگردد . پس ما در ستر عورت در جايى كه در معرض ديد ديگران است هم چون مرحوم آقاى بروجردى احتياط نكرده بلكه فتواى به لزوم ستر مىدهيم .
ولى در مورد غير عورت ، بر زن ستر لازم است ( بجز موارد استثناء شده كه بحث آن خواهد آمد ) ولى بر مرد لازم نيست ، در اينجا مرحوم سيد يك مورد را استثناء مىكند كه بايد آن را بحث كنيم .
4 ) يك استثناء از عدم لزوم ستر بر مرد
مصنف مىفرمايد كه در جايى كه زن عمداً ( نه اتفاقاً ) به بدن مرد نگاه مىكند ، بر مرد هم لازم است ستر كند ، و دليل آن را حرمت اعانت بر اثم آوردهاند ،