در عكس مسأله از ادله وجوب ستر مىتوان حرمت نظر را ظاهراً اثبات كرد مشروط به آن كه دليلى بر جواز نظر نداشته باشيم و خلاصه در اين مسائل جايى براى اصل برائت نيست ، از الزام در هر طرف الزام در طرف ديگر به نحو حكم ظاهرى استفاده مىگردد ، ولى اين اصل كه از اصول عقلايى است با يافتن دليل معتبر از بين رفته و دليل معتبر بر آن وارد است .
ب - دليل بر عدم جواز نظر به اجنبية
ما در اينجا نخست دليل بر عدم جواز نظر به اجنبيه ( البته در غير مواردى كه برخى استثناء كردهاند همچون وجه و كفين ) را بررسى مىكنيم .
1 ) ادله مرحوم آقاى خوئى ره
دليل اوّل : آيه شريفهء
« وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ . . . »
با ضميمه كردن ملازمه بين وجوب ستر و حرمت نظر ، كه به عقيده مرحوم آقاى خوئى و مرحوم آقاى داماد اين ملازمه ، واقعى است و به عقيده ما ملازمه ظاهرى است و مجالى براى اصل برائت نيست .
دليل دوم : ما نظر به وجه و كفين را هم جايز نمىدانيم ، در نتيجه بالاولوية نظر به ساير اعضاء نيز جايز نخواهد بود .
تماميت اين دليل متوقف بر عدم استثناء وجه و كفين است كه در آينده بحث خواهيم كرد .
دليل سوم : رواياتى كه جواز نظر به زن را معلّق به اراده تزويج كرده است كه از مفهوم شرط استفاده عدم جواز نظر در هنگام عدم اراده تزويج مىگردد .
همچنين از رواياتى كه جواز نظر به كنيز را معلّق به قصد اشتراء كرده است همين امر استفاده مىگردد .
دليل چهارم : در رواياتى كه نظر به اعراب و اهل البوادى را تجويز كرده چنين