تأملى در دلالت آيهء شريفه :
ظاهر فرمايش فقهاء ( رضوان الله عليهم ) اين است كه نظر با ريبه محرم نفسى است ولى از آيهء شريفه بيش از حرمت طريقى استفاده نمىشود ، بنابراين نگاهى كه خوف وقوع در حرام در آن بود ، اگر عملًا منتهى به وقوع در حرام نشد ، كشف مىشود كه چنين گاهى حرام نبوده است . چون مفسده ، مفسدهء طريقى بوده است و از انتفاء ذو الطريق كشف مىشود كه در طريق نيز مفسدهاى نبوده است .
منبع اصلى بحث :
« قرآن كريم »
1 - عروة الوثقى
2 - مستند العروة الوثقى آية الله خوئى ( ره )
3 - بحار الانوار مرحوم مجلسى ( ره )
4 - كتب لغت
« * و السلام * »