عسل مخلوط كرد به عمر داد از آن نخورد و آيه قرآن را خواند جوان گفت : اى رهبر مؤمنين اين آيه براى تو و اهل قبله نيست جلوتر آنرا بخوان روزيكه كفار را بر آتش اندازند و به آنها گويند : برديد پاكيزههايتان را در دنيا و بهره گرفتيد ( احقاف 20 ) پس عمر گفت : همه مردم از عمر داناترند .
496 - دستور عمر به زدن جوان بىگناه
عن محمّد بن عبد اللّه بن ابى رافع عن ابيه قال خاصم غلام من الانصار امّه الى عمر بن خطاب فجحدته فسأله البيّنة فلم تكن عنده و جائت المرأة به نفر فشهدوا انّها لم تزّوج و انّ الغلام كاذب عليها و قد قذفها فأمر عمر بضربه فلقيه علىّ ( عليه السّلام ) فسأل عن امرهم فدعاهم ثمّ قعد فى مسجد النّبىّ و سأل المرأة فجحدت فقال للغلام . اجحدها كما جحدتك فقال يا بن عمّ رسول اللّه انّها امّى قال ( عليه السّلام ) اجحدها و انا ابوك و الحسن و الحسين اخوك قال و قد جحدتها و انكرتها فقال علىّ لاولياء المرأة امرى فى هذه المرأة جائز ؟ قالوا نعم و فينا ايضا فقال علىّ اشهد من حضر انّى قد زوّجت هذا الغلام من هذه المرأة الغريبة منه يا قنبر ائتنى بطينة فيها دراهم فأتاه بها فعدّ اربعمائة و ثمانين درهما فقذفها مهرا لها و قال للغلام خذ بيد امرأتك و لا تأتينا الّا و عليك اثر العرس فلمّا ولىّ قالت المرأة يا ابا الحسن اللّه اللّه هو النّار هو و اللّه ابنى قال كيف ذلك ؟ قالت انّ اباه زنجيّا و انّ اخواتى زوّجونى منه فحملت لهذا الغلام و خرج الرّجل غازيا فقتل و بعثت بهذا الى حىّ فلان فنشأ فيهم و أنفت ان يكون ابنى فقال علىّ ( عليه السّلام ) انا ابو الحسن و الحقه و ثبت نسبه :
محمّد بن عبد اللّه ابى رافع از پدرش نقل مىكند جوانى با مادرش ( بر سر پسر و مادرى ) نزاع كردند نزد عمر مادرش او را انكار كرد و گفت : پسرم نيست . عمر از پسر شاهد خواست نداشت ولى زن چند شاهد آورد گواهى دادند زن ازدواج نكرده و پسر به او دروغ بسته است عمر دستور داد پسر را بزنند . سپس حضرت على ( عليه السّلام ) را ديد و از كار آنها سوال كرد حضرت آنها را طلبيد و در مسجد پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) نشست از زن پرسيد پسر را انكار كرد حضرت به پسر فرمود : تو هم او را انكار كن . گفت : اى پسر عموى پيامبر او مادرم