خويش را شب و روز ، آشكارا و نهان ، انفاق مىكنند ، بشارت ده كه اجر آنها نزد پروردگارشان محفوظ است ، ترسى بر آنان نيست و محزون و اندوهگين نخواهند شد . » « 1 »
اينان « صدق » و راستى را تصديق كردهاند و خداوند اين تصديقشان را گواهى كرده است ، آنجا كه مىخوانيم : « كسى كه صدق را آورده و كسى كه آن را تصديق كرده است ، آنها متقين و پرهيزگارانند . » « 2 »
بنابراين اينان « طايفه » و « رهط » با اخلاص رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و بستگان نزديك او هستند كه خداوند آنها را مشمول عنايت خويش كرده و فرموده است :
« وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ ؛
بستگان نزديك خويش را بيم ده ! »
اينها « اولوا الارحام » هستند كه خداوند فرموده است :
« أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ ؛ *
بستگان ، از نظر قرآن ، بعضى بر بعض ديگر مقدماند . » « 3 »
و اينها هستند كه در قيامت درجاتشان بالا مىرود تا به درجهء پيامبر مىرسند و در بهشت نعيم به او ملحق مىشوند .
اين سخن به دليل اين آيه است كه مىگويد : « آنها كه ايمان آوردند و نسل و بازماندگان آنها در اين ايمان از آنها تبعيت كردند ، ذريهشان را به خودشان ملحق مىگردانيم و از عملشان چيزى نمىكاهيم . » « 4 »
هامش
( 1 ) - توبه ، آيات 111 و 112 - بقره ، آيهء 274 .
محدثان و مفسران و نويسندگان كتابهاى اسباب النزول از ابن عباس نقل كردهاند كه آيهء« الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ . . . »( بقره ، آيهء 274 ) دربارهء على بن ابيطالب عليه السّلام نازل شده است و اين در آن هنگام بود كه على چهار درهم داشت . يكى از آنها را شب ، و ديگرى را در روز ، سومى را پنهان و چهارمى را آشكارا انفاق كرد . در اين مورد آيهء مزبور نازل شد ، واحدى در كتاب اسباب النزول از ابن عباس و نيز از مجاهد و سپس آن را از كلبى با اضافاتى نقل نموده است .
( 2 ) - زمر ، آيهء 33 . منظور از كسى كه « صدق » آورده ، رسول اللّه صلّى اللّه عليه و سلّم است و از كسى كه آن را تصديق كرده ، امير مؤمنان عليه السّلام است ، اين سخن صريح گفتهء امام باقر ، امام صادق ، امام كاظم و امام رضا عليهم السّلام ، ابن عباس ، محمّد حنفيه ، عبد اللّه بن حسن ، زيد بن على بن حسين شهيد و على بن جعفر فرزند امام صادق عليه السّلام است .
و امير مؤمنان همواره به اين آيه احتجاج مىفرمود ، ابن مغازلى در كتاب مناقب از مجاهد نقل نموده كه مراد از« الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ »محمّد است و از « الّذى صدّق به » على است . اين روايت را ابن مردويه و ابو نعيم و . . . نقل كردهاند .
( 3 ) - انفال ، آيهء 75 - احزاب ، آيهء 6 .
( 4 ) - طور ، آيهء 21 . حاكم در تفسير سورهء طور در صفحهء 468 ، جزء دوم مستدرك از ابن عباس در مورد اين آيه