آمده است و اين تعجب ندارد ؛ زيرا ولايت آنها از چيزهايى است كه انبيا براى اعلام آن مبعوث شدهاند و حجتهاى خداوند و اوصياى آنها به آشنا ساختن مردم به آن مأمور بودهاند ، چنانكه در تفسير اين آيه آمده است :
« وَ سْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنا ؛
از پيامبرانى كه پيش از تو فرستاديم بپرس ! . » « 1 »
بلكه اين چيزى است كه خداوند از همان عهد الست ، آن را پيمان گرفته است ، چنان كه آمده است : 15 * « خداوند از بنى آدم پيش از تولد ، پيمان گرفت و آنها را بر خودشان گواه گردانيد ، ( به آنها گفت : ) آيا من پروردگار شما نيستم ؟ گفتند : بلى . » « 2 »
و آدم كلماتى را دريافت كرد تا بدان وسيله ، به ائمهء اهل بيت متوسل شود [ و نجات يابد ] ، پس خداوند توبهاش را پذيرفت . « 3 »
( و نيز آيهء 33 سورهء انفال ) دربارهء آنهاست كه مىفرمايد : « خداوند آنها را عذاب نمىكند ، درحالىكه تو بين آنها هستى . » « 4 »
آنها براى اهل زمين امان هستند و وسيلهء آنها به سوى خدا . همانها هستند كه مورد حسد قرار گرفتهاند و خداوند دربارهشان فرموده است : « آيا نسبت به مردم ( پيامبر و خاندانش ) ، در برابر آنچه خدا از فضلش به آنها بخشيده ، حسد مىورزند ؟ » « 5 »
هامش
- آن را آيهء چهارم قرار داده است و در اين مورد سخن را طول داده است ، مراجعه فرماييد .
( 1 ) - زخرف ، آيهء 45 . در اين مورد آنچه را حافظ ابو نعيم در كتاب حليه ، و ثعلبى و نيشابورى و برقى در تفاسير خود نقل كردهاند كفايت مىكند ، و نيز آنچه را حموينى و غيرش از اهل تسنن در اين باره نقل كردهاند و طبرسى در مجمع البيان از امير مؤمنان آورده و آنچه در باب 44 و 45 غاية المرام در اين معنى آمده است ، بيمارى اشخاص را از بين مىبرد و تشنگى را تسكين مىبخشد .
( 2 ) - در اين مورد ، احاديث اهل بيت در تفسير اين آيه دليل و راهنماست .
( 3 ) - آيهء 37 سورهء بقره است . ابن مغازلى شافعى از ابن عباس نقل كرده است كه از پيامبر صلّى اللّه عليه و سلّم سؤال شد : كلماتى كه آدم عليه السّلام دريافت داشت و در اثر آنها توبهء آدم قبول شد ، چه بود ؟ پيامبر فرمود : آدم عليه السّلام خداوند را به حق محمّد ، على ، فاطمه ، حسن و حسين خواند . سپس خداوند توبهاش را پذيرفت و او را بخشيد . اين حديث از طريق شيعه نيز رسيده است .
( 4 ) - به كتاب صواعق ابن حجر در تفسير اين آيه مراجعه كنيد ، اين آيهء هفتم از آيات فضايل اهل بيت است كه در باب 11 اين كتاب آورده ، در آنجا به گفتهء بالا اعتراف نموده است .
( 5 ) - ابن حجر به اين معنى اعتراف كرده و اين آيه ( نساء ، آيهء 54 ) را از آياتى كه دربارهء اهل بيت رسيده ، به شمار آورده و آن را آيهء ششم از آيات باب 11 كتاب صواعق خود دربارهء آنها محسوب داشته است و ابن مغازلى