نامهء صد و دوم 11 / ربيع الثانى / 1330
1 - موانع امام از احتجاج در روز سقيفه ؛
2 - اشاره به احتجاجات امام و دوستانش با وجود موانع .
[ 1 - موانع امام از احتجاج در روز سقيفه ؛ ]
1 - مردم ، همه مىدانند كه امام و ساير دوستانش ، اعم از بنى هاشم و ديگران ، به هنگام بيعت [ در سقيفه ] حاضر نبودند و در آنروز داخل سقيفه هم نشدند ، بلكه از آن و از هرچه در آن مىگذشت بر كنار بودند .
همهء آنها به جانب آن امر بزرگى كه در اثر وفات رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله پيش آمده و به انجام آن مكلف بودند ، رهسپار شده بودند ؛ به امر واجب تجهيز پيامبر قيام كرده و به غير آن نمىانديشيدند . هنوز اينها پيامبر را در ضريح مقدسش پنهان نساخته بودند كه اهل سقيفه كار خود را تمام كرده ، امور بيعت را محكم و پيمان آن را استوار ساخته بودند ؛ و با حزم و دورانديشى خاصى متفق شدند كه از هر گفته يا عملى كه به سستى پايههاى بيعت ، خدشهدار شدن اين پيمان يا تشويش و اضطراب در آن منجر شود ، جلوگيرى كنند .
بنابراين امام كجا بود تا در برابر ابو بكر و بيعتكنندگان با وى ، در سقيفه ، احتجاج كند ؟ و پس از بيعت ، چه وقت به او و به ديگران اجازهء احتجاج و استدلال داده شد ؟ در حالى كه صاحبان امر و نهى ، حزم ، احتياط و دورانديشى را در پيش گرفتند و قدرتمندان و زورمندان آن شدت و سرسختى را به راه انداختند .