امام عليه السّلام ، در آن هنگام كه مشاهده فرمود ؛ حفظ اسلام و ردّ تجاوز دشمنان آن ، به مسالمت و هماهنگى وابسته است ، طريق مسالمت را پيش گرفت و صلح با خلفا را براى حفظ امت ، نگهدارى ملت ، و بقاى دين ، بر گرفتن حقش مقدم داشت .
او براى مقدم داشتن آخرت بر دنيا و اداى به يك واجب عقلى و شرعى ، يعنى مقدم داشتن اهمّ بر مهمّ در مقام تعارض ، آشتى با آنها را پذيرفت . بنابراين اوضاع آن عصر ، مقاومت با شمشير و قيام با استدلال و احتجاج را اجازه نمىداد .
[ 2 - اشاره به احتجاجات امام و دوستانش با وجود موانع . ]
2 - و با اين وصف ، او و فرزندانش و دانشمندان علاقهمند به وى همواره وصاياى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را متذكر مىشدند و نصوص آشكار آن را منتشر مىساختند ، محققان و متتبعان از اين مطلب بىاطلاع نيستند .
و السّلام
ش