و توجيه مىكردند ، و شايد براى آنها ، به اندازهء امور دينى به همان معنى كه گذشت ، ارزش قايل نمىشدند . لذا مخالفت با آنها برايشان آسان بود . بعد از آنكه كارشان تمام شد ، و زمام خلافت را به دست گرفتند ، با تصميم جدى ، آنها را به دست فراموشى سپردند ، و با كسانى كه آن نصوص را يادآور مىشدند و يا به آنها اشاره مىكردند با شدت رفتار مىكردند .
و چون زمانى رسيد كه بر حفظ نظام توفيق يافتند ، دين اسلام را نشر دادند ، كشورهايى را فتح كردند و به ثروت و قدرت دست يافتند ، اما خود را به شهوات آلوده نساختند ، كارشان بالا گرفت ، قدر و منزلتشان بلند گرديد ، مردم به آنها حسن ظن پيدا كردند ، و قلبها به آنان محبت ورزيد . در اين هنگام ، مردم نيز در فراموش ساختن و از ياد بردن نصوص ، در مسير آنها گام برداشتند .
پس از آنها ، بنى اميه آمدند ، همانها كه خواستهاى جز از بين بردن اهل بيت عليهم السّلام و گرفتن تشفى قلب خود از آنها نداشتند . اما با تمام اين اوضاع ، نصوص صريح و صحيحى به ما رسيده است كه [ براى اثبات حق ] ما را كفايت مىكند .
و السّلام
ش
المراجعات رهبرى امام على ( ع ) در قرآن و سنت ( فارسى ) — صفحة 417
مساهمون: السيد عبد الحسين شرف الدين
ص٤١٧