جدايى از او چون مفارقت و جدايى از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله است . « 1 »
پيامبر در صلح است با كسى كه با على عليه السّلام در صلح باشد ، و در نبرد است با كسى كه با او نبرد مىكند ؛ « 2 » دوست كسى است كه با او دوست باشد ، و دشمن كسى است كه او را دشمن دارد . « 3 » آن كس كه على را دوست بدارد خدا و رسولش را دوست داشته و كسى كه بغض و كينهء او را به دل گيرد ، بغض و كينهء خدا و رسولش را در دل گرفته است . « 4 »
آن كس كه ولايت و دوستى على عليه السّلام را بر جانش بپذيرد ، ولايت و دوستى خدا و پيامبرش را پذيرفته و هركس كه او را دشمن دارد آن دو را دشمن داشته است ، « 5 » هركه وى را بيازارد ، خدا و رسولش را آزرده ، « 6 » و هركه او را سبّ و دشنام دهد ، اين دو را دشنام گفته است . « 7 »
او امام نيكان است و قاتل فاجران . پيروز كسى است كه يارىاش كند ، و سرشكسته
هامش
( 1 ) - به حكم حديث 17 در نامهء 48 و غير آن .
( 2 ) - امام احمد از ابو هريره در صفحهء 442 ، جزء دوم مسند نقل كرده كه رسول خدا به على ، فاطمه ، حسن و حسين عليهم السّلام نظر افكند و فرمود : « أنا حرب لمن حاربكم و سلم لمن سالمكم » و نيز طبق حديث روزى كه آنان را با كسا زينت بخشيد ، فرمود : « أنا حرب لمن حاربهم و سلم لمن سالمهم و عدوّ لمن عاداهم » .
اين حديث را ابن حجر در ذيل نخستين آيه از آياتى كه در فضايل آنها در فصل اول ، باب 11 كتاب صواعق آورده ، نقل نموده است . اين سخن پيامبر صلّى اللّه عليه و سلم كه « حرب علىّ حربى و سلمه سلمى ؛ جنگ با على جنگ با من است و صلح با او صلح با من » بهطور مستفيض نقل گرديده است .
( 3 ) - به حديث 20 ، نامهء 48 مراجعه كنيد . علاوه جملهء « أللّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه » . متواتر است و همين مقدار كافى است و الحمد للّه . در نامهء 36 ، در حديث بريده دانستى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و سلم فرمود : « من أبغض عليّا فقد أبغضنى و من فارق عليّا فقد فارقنى » ، و بهطور متواتر رسيده است كه « لا يحبّه الّا مؤمن و لا يبغضه الّا منافق » و اين به خدا سوگند وصيت و عهد و پيمان پيامبر امّى است .
( 4 ) - به حكم حديث 19 ، 20 و 21 ، نامهء 48 و غير آن .
( 5 ) - به حكم حديث 23 همان نامه و تو را كفايت مىكند جملهء « أللّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه . »
( 6 ) - كافى است حديث عمرو بن شاش را ملاحظه كنى كه در آن آمده است : « من آذا عليّا فقد آذانى » . احمد در صفحهء 483 ، جزء سوم مسند ، حاكم در صفحهء 123 ، جزء سوم مستدرك ، ذهبى در همان صفحه از تلخيص با اعتراف به صحت آن و بخارى در تاريخ خود ، ابن سعد در طبقات ، ابن ابى شيبه در مسند خود ، طبرانى در الكبير آن را نقل كردهاند .
اين حديث در صفحهء 400 ، جزء ششم كنز العمال موجود است .
( 7 ) - به حكم حديث 18 در نامهء 48 و غير آن .