در تصرف آن اولى مىباشد ، تنها خداست ، و رسولش و على ؛ زيرا اين على است كه صفات ايمان ، اقامهء نماز و پرداخت زكات ، در حال ركوع در او وجود داشته و آيه دربارهاش نازل شده است .
خداوند اين ولايت را ، براى خود ، پيامبرش و وليّش يكسان و در يك رديف قرار داده است . مىدانيم كه ولايت خداوند عمومى است ، پس ولايت پيامبر و وليّش نيز مانند ولايت خداست و بر اسلوب آن . لذا جايز نيست كه به معناى نصير يا محبّ و امثال اينها باشد ؛ زيرا براى اين انحصار وجهى نيست و گمان مىكنم كه اين مطلب از واضحات است .
الحمد للّه ربّ العالمين
و السّلام
ش
المراجعات رهبرى امام على ( ع ) در قرآن و سنت ( فارسى ) — صفحة 265
مساهمون: السيد عبد الحسين شرف الدين
ص٢٦٥