نامهء چهلم 2 / محرم / 1330
1 - آيهء ولايت و نزول آن دربارهء على ؛
2 - ادلهء نزول آن ؛
3 - توجيه استدلال به آن .
[ 1 - آيهء ولايت و نزول آن دربارهء على ؛ ]
1 - بلى ، يكى از آيات محكم پروردگار در قرآن عظيم را براى شما مىخوانم و آن اين آيه است كه در سورهء مائده آمده است :
« إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ ؛
تنها ولىّ شما ، خدا ، پيامبرش ، و كسانى هستند كه ايمان آوردهاند ؛ همانها كه نماز را برپا مىدارند ، و زكات مىدهند ، درحالىكه در ركوعند . و كسى كه خدا ، رسولش و مؤمنان را به ولايت برگزيند ، همانا حزب خداوند غالب و پيروزند . » « 1 » - « 2 »
ترديدى نيست كه اين آيه به هنگامى كه على عليه السّلام انگشتريش را در حال ركوع نماز به سائل داد ، دربارهء وى نازل شده است .
هامش
( 1 ) - مائده ، آيات 55 و 56 .
( 2 ) - و از اينجاست كه در عرف مردم سوريه به شيعه ، « متوالى » گفته مىشود ؛ زيرا آنها ولايت خدا ، رسول و مؤمنان - همانهايى كه در اين آيه ذكر شدهاند - را پذيرفتهاند . در اقرب الموارد آمده است : « متوالى » مفرد « متاولة » ، شيعيان على هستند . به اين نام ناميده شدهاند ؛ زيرا تولى على و اهل بيت عليهم السّلام را دارند .