و شربه ؛ ثمّ قال له جعفر عليه السّلام : أخبرني عن كلمة أوّلها شرك و آخرها إيمان ، قال : لا أدري ، قال : « لا إله إلّا اللّه » ثمّ قال له : أيّما أعظم عند اللّه عزّ و جلّ قتل النّفس أو الزّنا ؟ قال : بل قتل النّفس ، قال له جعفر عليه السّلام : فإنّ اللّه تعالى قد رضي في قتل النفس بشاهد [ ين ] و لم يقبل في الزّنا إلّا بأربعة ، ثمّ قال له : أيّما أعظم عند اللّه الصّوم أو الصّلوة ؟ قال : لا بل الصّلوة ، قال : فما بال المرأة إذا حاضت تقضي الصّيام و لا تقضي الصّلوة ؟ إتّق اللّه يا عبد اللّه فإنّا نحن و أنتم غدا و من خالفنا بين يدي اللّه عزّ و جلّ ، فنقول : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم و تقول أنت و أصحابك : قياسنا و رأينا ، فيفعل بنا و بكم ما شاء اللّه عزّ و جلّ .
[ الحديث 437 احتجاجات الصّادق صلوات اللّه عليه على الزّنادقة و المخالفين ]
و فيه أيضا : ( في ذلك المجلس ) عن عليّ بن عقبة ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : لا تسم الرّجل صديقا سمة معرفة حتّى تختبره بثلاث : بغضبه فتنظر
هامش
تا آنكه پسر آدم بيابد لذت طعام و آشاميدنى خود را ؛ سپس حضرت صادق عليه السّلام به او فرمود : خبر ده مرا از كلمهاى كه اول آن شرك و آخر آن ايمانست ، گفت : نميدانم ، فرمود :
لا إله الا اللَّه
است ، سپس حضرت به او فرمود : كداميك از قتل نفس يا زنا بزرگتر است ( گناهش ) نزد خداوند با عزت و جلال ؟ گفت : قتل نفس ، حضرت فرمود : همانا خداى تعالى در قتل نفس به دو شاهد راضى شده ( يعنى اكتفا فرموده ) و در زنا نپذيرفته مگر چهار شاهد را ، سپس به او فرمود : كداميك بزرگتر است در نزد خداوند ، روزه يا نماز ؟ ابو حنيفه گفت : نميدانم بلكه نماز ، حضرت فرمود : پس چرا زن زمانى كه حائض شود روزهء خود را ( پس از حيض ) قضاء مىكند و نمازش را قضا نميكند ( يعنى چرا قضاء روزه واجب است و نماز قضا ندارد ؟ ) بپرهيز از خدا اى بندهء خدا ، پس ما و شما و مخالفين ما ( يعنى اصحاب و ياران تو در مذهب ) فرداى قيامت در محضر عدل الهى حاضر شويم پس ما ميگوئيم ( در جواب سؤال از مدارك ما ) كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله چنين فرمود ، و ميگوئى تو و يارانت قياس ما و رأى ما ، پس هر چه خداوند بخواهد در بارهء ما و شما حكم خواهد فرمود .
( 1 ) 437 - و نيز در همان كتاب ( و مجلس : ) از على بن عقبه از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : نام مگذار كسى را دوست و رفيق خود ناميدنى كه از روى معرفت و حقيقت باشد تا آنكه امتحان كنى او را بسه چيز : ( اول ) به بغض و دشمنى او ، پس