و مودّة الإخوان ، و الاستماع من العلماء ، و القبول منهم .
و من ثمراته : ترك الإنتقام عند القدرة ، و استقباح متابعة الباطل ، و استحسان متابعة الحق ، و قول الصدق ، و التّجافي عن سرور في غفلة ، و عن فعل ما يعقب ندامة ، و العلم يزيد العاقل عقلا ، و يورث متعلّمه صفات حمد ، فيجعل الحليم أميرا و ذا المشورة وزيرا ، و يقمع الحرص و يخلع المكر و يميت البخل ، و يجعل مطلق الفحش مأسورا ، و بعيد السّداد قريبا .
[ الحديث 433 في قول الله عز و جل لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ
]
في نهج البلاغة : و قال أمير المؤمنين عليه السّلام : الزّهد كلّه بين كلمتين من القرآن ، قال اللّه سبحانه :
لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ
هامش
نفس ، و پيروى از آنچه باعث هدايت است ، و اجتناب از گناهان ، و دوستى و محبت با برادران دينى ، و حاضر شدن نزد دانشمندان و شنيدن و استفاده نمودن از علم ايشان و قبول نمودن گفتار علماء مىباشد .
و ( نيز ) از ثمرات علم : عفو و گذشت نمودن و انتقام نكشيدن است در حالى كه توانائى بر انتقام ( از دشمن خود ) دارد ، و زشت و قبيح شمردن پيروى باطل ، و نيكو دانستن پيروى از حق ، و راست گوئى ، و دورى از خوشى و سرورى كه در حال غفلت باشد ( يعنى به ياد خدا و مرگ و آخرت نباشد چنانچه در حديث قدسى است : عجب دارم از كسى كه يقين بمرگ خود دارد چگونه خوشحالى مىكند ) و اجتناب از انجام دادن كارى كه باعث پشيمانى است و دانش ، عقل شخص خردمند را افزايش دهد و سبب شود كه طلبكنندهء آن و دانشجو داراى خويهاى پسنديده گردد ، پس قرار ميدهد آدمى را كه داراى حلم است فرمانفرما و امير ، و صاحب رأى استوار و شخص با تدبير را وزير ، و ميشكند و زائل مىكند حرص را ، و نابود ميسازد حيلهگرى و مكر را ، و ميميراند ( و از بين ميبرد ) بخل را ، و فحشهائى كه ( در نزد جهال ) رها و بىقيد است ( و جاهلانه و بىملاحظه بهر كه بخواهند ميدهند ) در قيد و بند قرار ميدهد ، و نيز قرار ميدهد كسى را كه از هدايت يافتن و بصواب رسيدن دور است نزديك به آن ( چون با چشم دوربين و چراغ نورانى علم و دانش ، راه استوار هدايت و حق را ميبيند و پيروى مينمايد ، و باطل و ضلالت و گمراهى و مفاسد و زيانها را تميز ميدهد و اجتناب مىكند ) .
( 1 ) 433 - در نهج البلاغه است كه امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : تمامى زهد و كنارهگيرى از دنيا در دو فراز از قرآن است ، خداوند سبحان فرموده :