صلّى اللّه عليه و آله و سلم : إذا كان يوم القيامة أنبت اللّه لطائفة من امّتي أجنحة فيطيرون من قبورهم إلى الجنان ، يسرحون فيها و يتنعّمون كيف شاؤوا ، فتقول لهم الملائكة : هل رأيتم حسابا ؟ فيقولون : ما رأينا حسابا ، فيقولون : هل جزتم على الصّراط ؟ فيقولون ؟
ما رأينا صراطا ؟ فيقولون لهم : هل رأيتم جهنّم ؟ فيقولون : ما رأينا شيئا ، فتقول الملائكة : من امّة من أنتم ؟ فيقولون : من امّة محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلم ، فيقولون : نشدناكم اللّه حدّثونا ما كانت أعمالكم في الدّنيا ؟ فيقولون : خصلتان كانتا فينا فبلغنا اللّه هذه المنزلة بفضل رحمته ، فيقولون : و ما هما ؟ فيقولون : كنّا إذا خلونا نستحيي أن نعصيه ، و نرضى باليسير ممّا قسّم لنا ، فتقول الملائكة يحقّ لكم هذا .
[ الحديث 386 اعطوا اللّه الرضا من قلوبكم ، تظفروا به ثواب فقركم ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، و قال صلّى اللّه عليه و آله و سلم : اعطوا اللّه الرضا من قلوبكم ، تظفروا به ثواب فقركم و إلّا فلا .
هامش
بالهائى ميروياند كه از قبرهاى خود ببهشتها پرواز نموده و در آنها گردش ميكنند ( ممكن است مراد از بالها قوائى باشد كه به آنها عطا شود كه بسبب آن قوى پرواز نمايند ) و از نعمتها بهرهمند ميشوند هرطور كه بخواهند ، پس فرشتگان بايشان ميگويند : آيا شما حسابى را ديديد ؟ ( يعنى به حساب شما رسيدگى كردند ) ميگويند : ما حسابى نديديم پس فرشتگان گويند : آيا شما بر صراط عبور كرديد ؟ گويند ما صراط را نديديم ؛ پس فرشتگان گويند : آيا جهنم را ديديد ؟ گويند : نديديم ما چيزى را ( از آنچه شما سؤال كرديد ) پس فرشتگان گويند : شما امت كداميك از پيمبرانيد ؟ گويند : از امت محمد صلّى اللَّه عليه و آله مىباشيم ؛ پس فرشتگان گويند : سوگند ميدهيم شما را به خدا ، بگوئيد و شرح دهيد كارهاى شما ( از طاعات ) در دنيا چه بوده است ؟ گويند : دو صفت در ما بود كه خداوند ما را به اين منزلت و مقام رسانيده به بسيارى رحمت خود ؛ فرشتگان گويند :
كدامست آن دو صفت ؟ گويند : هنگامى كه خلوت ميكرديم ( و تنها بوديم ) شرم و حيا مينموديم از اينكه نافرمانى خدا كنيم ، و خوشنود ميشديم بكم از آنچه ( روزى و ) قسمت و تقدير براى ما شده بود ، پس فرشتگان گويند : سزاوار است براى شما اين مقام .
( 1 ) 386 - و نيز در همان كتاب و باب است كه آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله فرمود :
راضى و خوشنود باشيد بقلبهاى خود از آنچه خداوند براى شما تقدير فرموده ( از بىنيازى و نيازمندى ) تا كامياب و نائل شويد به ثواب فقر و نيازمندى خود ، و اگر راضى نشويد پس اجر و ثوابى در حال فقر براى شما نيست .