ضمن آنچه خداوند به يكى از پيامبرانش وحى فرموده آمده است : « به عزّت و جلالم سوگند من آرزوى هر كسى را كه به ديگرى غير از من چشم اميد دوخته باشد به نوميدى مىكشانم ، و در ميان مردم بر او جامه خوارى مىپوشانم ، و او را از رحمت و فضل خود دور مىگردانم . آيا بندهء من در سختيها از ديگرى انتظار كمك دارد در صورتى كه رفع آنها در دست من است و به ديگرى چشم اميد دوخته در حالى كه من بىنياز و بخشندهام ؛ كليد درهاى بسته به دست من است ، و درگاهم به روى كسانى كه مرا بخوانند گشوده است . آيا نمىدانيد كسى را كه بلايى به او رسيده بر طرف كردن آن جز از من از كس ديگر ساخته نيست ؛ پس چرا از من روى مىگرداند و اميد و آرزو از ديگرى دارد . در حالى كه من از جود و كرم خود آنچه را از من درخواست نكرده به او بخشيدهام امّا او از من روى گردانيده و از من درخواستى نكرده و در بلايى كه دچار شده از ديگرى تقاضاى كمك كرده است . من خدايى هستم كه پيش از درخواست مىبخشم در اين صورت آيا ممكن است از من درخواست شود و نبخشم ؟ هرگز ، آيا جود و كرم از آن من نيست ، آيا زمان دنيا و آخرت در دست من قرار ندارد ؟ اگر اهل آسمانهاى هفتگانه و زمينها همگى درخواست عطا و بخشش كنند و حاجت يكايك آنها را برآورم در ملك و قدرت من به اندازهء بال مگسى كاستى پديد نمىآيد ، و چگونه ممكن است مملكتى كه من سرپرست آنم دچار كاستى شود ، چه بدبخت است كسى كه نافرمانى من كند ، و حرمت مرا پاس ندارد . » « 146 » اين خبر را امام صادق ( ع ) از پدرانش از امير مؤمنان ( ع ) روايت كرده است .
از پيامبر خدا ( ص ) نقل شده كه فرموده است : « هر كس از توسّل به مخلوق چشم پوشد و به من متوسّل شود من روزى او را در آسمانها و زمين ضامنم ، و اگر مرا بخواند او را اجابت مىكنم ، و چنانچه از من بخواهد به او مىبخشم ، و اگر طلب آمرزش كند او را مىآمرزم ، و هر كس از من چشم پوشد و به مخلوق متوسّل شود اسباب آسمانها و زمين را
هامش
( 146 ) كافى ، ج 2 ، ص 66 با اضافاتى ؛ فقه الرّضا نظير آن ؛ مستدرك الوسائل ، ج 2 ، ص 288 .