علوّ رتبهء آن است ، و اين كه امام ( ع ) فرموده است : « و دعا را بدون غلط مىخواند » ، از باب ستايش آن است ، چه دعا اگر بىاعراب و غلط نباشد معانى آن روشن و دلالت آن ظاهر است ، و الفاظى كه دلالت آنها بر معانى خود روشن است برتر از الفاظى است كه مبهم است و بايد آنها را تأويل كرد ؛ و نيز دعاى با اعراب و بدون غلط فصيحتر است و در دعا فصاحت مورد نظر است ، بويژه اگر مأثور از ائمه ( ع ) باشد تا آن دليل فصاحت گوينده و نمايانگر فضيلت معصوم باشد ؛ و نيز اگر لفظ داراى اعراب باشد چنانچه شنونده نحوى است طبع او از شنيدن آن بيزار نمىشود ليكن اگر بدون اعراب و غلط باشد طبع او از آن نفرت يافته و بسا از آن آزرده نيز مىشود .
گفتهاند : اعمش به سخنان مردى گوش داد كه در گفتارش مرتكب غلط مىشد .
گفت : اين كيست كه سخن مىگويد و دل مرا آزار مىدهد . نقل كردهاند مردى به مرد ديگر گفت : آيا اين جامه را مىفروشى ؟ پاسخ داد : لا عافاك اللّه ( نه خدا تو را عافيت دهد ) او گفت : اگر اين را بدانيد دانا شدهايد ، بگو : لا و عافاك اللّه ( نه و خدا تو را عافيت دهاد ) .
نقل شده است مردى به يكى از بزرگان در برابر پرسشى كه از او كرد گفت : لا و اطال اللّه بقاك ، آن بزرگ گفت : من هيچ واوى نديدم كه موقعيّتش از اين واو بهتر باشد .
اين كه امام ( ع ) فرموده است : « دعاى غلط به آسمان بالا نمىرود » به اين معناست كه دعاى غلطى كه اهل فنّ بر غلط بودن آن گواهى دهند چنانچه معنا را دگرگون كند به آسمان بالا نمىرود ، و مطابق آنچه هست به دعا كننده ثواب داده مىشود بلكه پاداش او بر وفق نيّت و قصد وى از دعا خواهد بود .
آنچه مؤيّد اين مطلب است روايت محمّد بن يعقوب از عليّ بن ابراهيم از پدرش از نوفلى از سكونى از ابى عبد اللّه ( ع ) است كه : « پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : شخص عجمى از امّتم چون قرآن به عجمى بخواند فرشتگان آن را به عربى بالا مىبرند . » « 152 »
هامش
( 152 ) كافى ، ج 2 ، ص 616 ، شماره 1 .