را به سر و رويش كشيده باشد . » « 43 » در عدّة الدّاعى آمده است : « پيامبر خدا ( ص ) به هنگام دعا و تضرّع دستها را بلند مىكرد و مانند فقيرى بود كه درخواست طعام كند . » « 44 » ضمن آنچه از طرف خدا به موسى ( ع ) وحى شده آمده است : « در پيشگاه من كف دستهايت را از روى ذلّت مانند بردهاى كه از مولايش كمك بخواهد بگشاى ، اگر اين كار را بكنى مورد ترحّم من قرار خواهى گرفت و من گراميترين قدرتمندانم . اى موسى از فضل و رحمت من بخواه چه اينها به دست من است و كسى جز من مالك آنها نيست ؛ و هنگامى كه از من درخواست مىكنى بنگر رغبت تو به آنچه نزد من است چگونه است ؟
براى هر عمل كنندهاى پاداشى است و به ناسپاسها هم در برابر تلاشى كه مىكنند پاداش داده مىشود . » « 45 » ابو بصير از امام صادق ( ع ) در بارهء دعا و بلند كردن دستها پرسيد ، امام ( ع ) فرمود :
« اين بر پنج گونه است ، امّا براى پناه بردن به خدا ( از شرّ دشمنان ) درون دستهايت را به سمت قبله كن ، و در دعا براى روزى دستهايت را باز كن و درون آنها را به سمت آسمان بدار . و تبتّل ( انقطاع از غير خدا ) اشاره كردن با انگشت سبّابه است ، و ابتهال بلند كردن دستهاست به طورى كه از سرت بگذرد ، امّا دعاى متضرّع اين است كه انگشت سبّابه را در برابر رويت بجنبانى و اين دعاى خيفه ( ترس ) است . » از محمّد بن مسلم روايت شده كه گفته است : از ابى عبد اللّه امام صادق ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : « مردى از كنارم گذشت در حالى كه من در نمازم با دست چپ دعا مىكردم . » آن مرد گفت : اى بنده خدا با دست راستت ( دعا كن ) « گفتم : اى بنده خدا پروردگار متعال بر اين هم حقّى دارد مانند حقّى كه بر آن دارد . » و فرمود : « رغبت اين است كه هر دو دست را بگشايى و درون آنها را آشكار كنى ؛
هامش
( 43 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 471 .
( 44 ) همان مأخذ ، ص 138 ؛ الكبرى بيهقى ، ج 5 ، ص 117 با اختلاف كمى در الفاظ .
( 45 ) العدّة ، ص 138 و اصل آن در روضهء كافى است ، ص 46 .