را كه به سؤال كننده مىدهم به او عطا خواهم كرد . » « 18 » و نيز به سند خود از ابى عبد اللّه ( ع ) روايت كرده كه خداوند فرموده است : « هر كه مرا در نهان ياد كند من در آشكار او را ياد مىكنم . » « 19 » و نيز به سند خود از ابن فضّال مرفوعا نقل كرده كه خداوند به عيسى فرمود : « اى عيسى مرا در پيش خود ياد كن تا من تو را در پيش خود ياد كنم ، و مرا در نزد جمعيّت خويش ياد كن تا تو را در نزد گروهى كه بهتر از جمعيّت آدميان است ياد كنم . اى عيسى دلت را براى من نرم كن ، و در خلوتها بسيار ذكر مرا بگو ، و بدان خرسندى من اين است كه به من اظهار نياز كنى و در اين امر زنده باش و مرده مباش . » « 20 » و نيز از آن حضرت روايت شده كه فرموده است : « كسى كه زياد ذكر خدا بگويد خداوند او را در سايه بهشت خود قرار مىدهد . » « 21 » و نيز از آن بزرگوار نقل شده كه پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : « كسى كه زياد ذكر خدا بگويد خداوند او را دوست مىدارد ، و آن كه زياد ياد خدا كند براى او دو برائت نوشته مىشود ، يكى از آتش و ديگرى از نفاق . » « 22 » و نيز از آن حضرت نقل شده كه فرموده است : « شيعيان ما كسانى هستند كه چون خلوت كنند زياد ذكر خدا بگويند . » و نيز فرموده است : « هيچ چيزى نيست ، مگر اين كه براى آن حدّ و نهايتى است جز ذكر كه نهايتى ندارد . خداوند نمازها را واجب فرمود ، كسى كه آنها را ادا كند حدّ آنها را به جا آورده ، و روزه ماه رمضان را واجب كرد ، هر كس آن ماه را روزه بگيرد اين واجب را به نهايت رسانيده ، همچنين حجّ كه هر كس آن را به جا آورد ، اين تكليف را ادا كرده است جز ذكر كه خداوند به اندك آن راضى نمىشود و براى آن حدّ و نهايتى نيست » ؛ « 23 » سپس اين آيه را تلاوت فرمود :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا
هامش
( 18 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 501 و 502 .
( 19 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 501 و 502 .
( 20 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 501 و 502 .
( 21 ) همان مأخذ ، ص 500 ، شماره 5 .
( 22 ) همان مأخذ ، ص 499 ، شماره 2 و 3 .
( 23 ) همان مأخذ ، ص 499 ، شماره 2 و 3 .