خانوادهات و مردم رياكارى و خودنمايى مىكنى . فرمود : « اى ابا محمّد ! قرآن را با آوازى متوسّط بخوان كه خانوادهات بشنوند ، و آوازت را در خواندن قرآن در گلو بچرخان ، زيرا خداى عز و جلّ آواز خوش را كه در گلو چرخانده شود دوست دارد . » « 61 » از جابر نقل شده كه گفته است : به ابى جعفر امام باقر ( ع ) عرض كردم : مردمى هستند كه چون چيزى از قرآن را ذكر كنند و يا براى آنان خوانده شود مدهوش مىشوند ، بطورى كه اگر دستها يا پاهاى يكى از آنها را ببرند نمىفهمد ، فرمود : سبحان اللّه اين از شيطان است ( اهل حقّ ) به چنين چيزى توصيف نشدهاند همانا تأثّر از قرآن نرمدلى و رقّت و ريختن اشك و ترس است . » « 62 » در الفقيه آمده كه مردى از علىّ بن الحسين ( ع ) دربارهء خريدن كنيزكى خوشآواز پرسش كرد . فرمود : « گناهى بر تو نيست كه آن را بخرى تا بهشت را به يادت آورد . » يعنى با قرائت قرآن و زهد و آنچه غنا نيست يادآور بهشت باشد ، امّا غناء حرام و ممنوع است . پايان گفتار الفقيه . « 63 » امّا استماع قرآن به هنگامى كه ديگرى آن را بخواند شايد واجب باشد ، زيرا در كتاب و سنّت به آن امر شده و خداوند متعال فرموده است :
وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
. « 64 » در تهذيب به سند صحيح از معاوية بن وهب نقل شده كه گفته است : به ابى عبد اللّه ( ع ) عرض كردم مردى كه به پيشنمازى او خشنود نيستى در نمازى كه قرائت آن را به جهر مىخواند پيشنمازى مىكند ، فرمود : « هر گاه شنيدى كتاب خدا خوانده مىشود به آن گوش بده ، عرض كردم : او مرا مشرك مىداند ، فرمود : « اگر او معصيت خدا مىكند تو اطاعت خدا كن . » من سخنم را تكرار كردم ، ليكن آن حضرت به من اجازه نداد ، عرض كردم : من در خانهام نماز مىگزارم سپس به سوى او مىروم . پاسخ داد :
هامش
( 61 ) كافى ، ج 2 ، ص 614 ، باب ترتيل القرآن بالصّوت الحسن .
( 62 ) كافى ، ج 2 ، ص 614 ، باب ترتيل القرآن بالصّوت الحسن .
( 63 ) كافى ، ج 2 ، ص 614 ، باب ترتيل القرآن بالصّوت الحسن .
( 64 ) اعراف / 204 : و هنگامى كه قرآن خوانده شود گوش فرا دهيد و خاموش باشيد تا مشمول رحمت خدا شويد .