است . اهل ورع بر روى چهارپايان نمىخوابيدند ، مگر آن كه نشسته چرت آنها را فرا مىگرفت و بر روى ستور زياد نمىماندند . پيامبر ( ص ) فرموده است : « پشت ستوران خود را كرسى نكنيد . » « 20 » مستحبّ است كه سواره بامداد و شبانگاه از ستور فرود آيد تا بدين طريق به وى آسايش دهد ، و آن سنّت است و از پيشينيان اخبارى در بارهء آن رسيده است . برخى از آنان حيوان را به شرط آن كه از آن فرود نيايند كرايه مىكردند و تمام اجرت را مىپرداختند ؛ سپس از آن فرود مىآمدند تا احسانى به حيوان كرده باشند و عمل آنها جزء حسنات آنان ثبت و در ترازوى اعمال آنها گذاشته شود نه در ترازوى عمل مكارى هر كس حيوانى را آزار دهد و بيرون از توان او بر آن بار نهد روز رستاخيز از او بازخواست مىشود .
كوتاه سخن اين كه هر رنجى راحتى و هر زحمتى پاداشى دارد ، و بايد حقّ ستور و حقّ مكارى هر دو رعايت شود . ساعتى فرود آمدن از ستور هم سبب آسايش حيوان و هم مايه شادى دل مكارى و نيز رفع زحمت تن و حركت دادن پا و پرهيز از بىحسّى اعصاب بر اثر طول مدّت سوارى است .
مىگويم : بيان كامل اين ادب به خواست خداوند بر اساس طريقه اهل بيت ( ع ) در كتاب آداب السفر از بخش عادات خواهد آمد .
9 - با ذبح قربانى هر چند واجب نيست به خداوند تقرّب جويد ،
( 1 ) و سعى كند قربانى چاق و ارزشمند باشد . در تفسير قول خداوند متعال كه فرموده است :
وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ
« 21 » گفتهاند مراد نيكو كردن و فربه گردانيدن قربانى است . سوق دادن قربانى از ميقات چنانچه مايه فرسايش و رنجورى آن نشود افضل است ، و نيز بايد در خريد آن چانه نزند . پيشينيان در سه چيز ، گران آن را مىخريدند و از چانه زدن در آنها كراهت داشتند : حيوانى كه در اعمال حج قربانى مىشود . قربانى روز اضحى و برده و آن هر چه گرانتر و نزد اهلش ارزشمندتر باشد افضل است ، چه مقصود از آن زياد كردن گوشت
هامش
( 20 ) الجعفريّات ص 85 ، مستدرك حاكم ج 2 ، ص 100 ، مسند احمد ، ج 3 ، ص 440 .
( 21 ) حجّ / 33 : . . . كسانى كه شعائر خدا را بزرگ بدارند .