در الفقيه است كه علىّ بن الحسين ( ع ) فرموده است : « فرشتگان براى سعى كننده ميان صفا و مروه شفاعت مىكنند ، و شفاعت آنها در بارهء او مقرون به اجابت است . » « 15 » ابو جعفر امام باقر ( ع ) فرموده است : « هيچ كسى چه نيكوكار و چه بدكار بر اين كوهها وقوف نمىكند مگر آن كه خداوند دعايش را اجابت مىكند امّا دعاى نيكوكار در مورد آخرتش به اجابت مىرسد ، و دعاى بدكار در بارهء دنياى او مستجاب مىشود . » « 16 » امام صادق ( ع ) فرموده است : هيچ كس از مؤمنان اهل ناحيهاى در عرفه وقوف نمىكند مگر آن كه خداوند مؤمنان آن ناحيه را مىآمرزد ؛ و هيچ كسى از خانواده مؤمنان در عرفه وقوف نمىكند مگر آن كه خداوند مؤمنين آن خانواده را مورد آمرزش قرار مىدهد . » « 17 » در الفقيه آمده است : « از اهل عرفات بزرگترين گناه را كسى دارد كه از آن بازگردد و گمان كند خداوند او را نيامرزيده است ، يعنى از رحمت خداوند متعال نوميد باشد . » « 18 » غزّالى اين روايت را به احاديث وارد از طريق اهل بيت ( ع ) نسبت داده و مىگويد :
گفته مىشود پارهاى از گناهان آمرزيده نمىشوند مگر به وقوف در عرفه ، و اين حديث را جعفر بن محمّد ( ع ) به پيامبر خدا ( ص ) نسبت داده است .
در الفقيه آمده كه امام صادق ( ع ) فرموده است : « هر كس حجّة الاسلام را به جا آورد گره آتش دوزخ را كه بر گردن اوست بازكرده است ؛ و هر كس دو بار حجّ به جا آورد تا آنگاه كه بميرد پيوسته در خير و خوبى خواهد بود ؛ و هر كس سه بار پياپى حجّ كند خواه پس از آن حجّ به جا آورد يا نياورد سه بار حجّ او به منزله ادامهء حجّ در هر سال است . » « 19 »
هامش
( 15 ) الفقيه ، ص 206 ، شماره 24 .
( 16 ) الفقيه ، ص 207 ، شماره 32 .
( 17 ) الفقيه ، ص 307 ، شماره 33 .
( 18 ) همان مأخذ ، ص 207 ، شماره 36 .
( 19 ) همان مأخذ ، ص 208 ، شماره 48 و 49 .