از آن حضرت در بارهء مردى پرسش شد كه وامدار است و با اين حال قرض مىكند و به حجّ مىرود فرمود : « آرى قرض حجّ زودتر ادا مىشود . » پايان روايات الفقيه « 10 » .
از ابى عبد اللّه ( ع ) به سند صحيح نقل شده است كه يك نفر اعرابى پيامبر خدا ( ص ) را ملاقات و عرض كرد : اى پيامبر ! من به قصد حجّ بيرون آمدم ، ليكن از من فوت شد و من مردى توانگرم به من دستور فرما در عالم چه كارى بكنم تا به آنچه حاجيان بدان رسيدهاند برسم . راوى مىگويد : پيامبر خدا ( ص ) رو به او كرد و فرمود : « به ( كوه ) ابو قبيس بنگر اگر به اندازهء آن زر سرخ داشته باشى و آنها را در راه خدا انفاق كنى به ثوابى كه نصيب ادا كننده حجّ شده نخواهى رسيد . سپس فرمود : به جا آورنده حج از همان هنگام كه لوازم سفر را آماده مىكند چيزى را بالا و پايين نمىبرد ، مگر آن كه ده حسنه برايش نوشته و ده گناه از او محو مىشود و ده درجه بالا مىرود ؛ و چون بر شترش سوار شود در هر قدمى كه شتر برمىدارد نظير همينها براى او نوشته مىشود ؛ و هنگامى كه خانه خدا را طواف كرد از گناهانش بيرون مىآيد ؛ و چون ميان صفا و مروه سعى كند از گناهانش بيرون مىآيد و هنگامى كه در عرفات وقوف كند از گناهانش بيرون مىآيد ؛ و چون رمى جمرات كرد از گناهانش بيرون مىآيد . » ( پيامبر خدا ( ص ) همچنين مواقف حاجيان را شمرد كه حجّ كننده به هنگام وقوف در هر كدام از گناهانش بيرون مىرود ) پس از آن فرمود : « كجا مىتوانى به آنچه حاجيان بدان رسيدهاند برسيد . » ابى عبد اللّه ( ع ) فرمود : « و چهار ماه بر او گناه نوشته نمىشود ، و برايش حسنه ثبت مىشود مگر آن كه گناه كبيرهاى مرتكب شود . » « 11 » به سند صحيح از معاوية بن عمّار از امام صادق ( ع ) روايت شده است : « پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : حجّ و عمره فقر را زايل مىكند همچنان كه كورهء آهنگرى پليدى آهن را از ميان مىبرد . » معاويه مىگويد : عرض كردم يك حجّ افضل است يا
هامش
( 10 ) همان مأخذ ، ص 262 ، شماره 5 .
( 11 ) تهذيب ، ج 1 ، ص 447 ، طبق شمارهگذارى ما .