هر حجّ او شهرى در بهشت برايش بنا مىكند كه داراى غرفههايى است و در هر غرفهء آن حوريّهاى جا دارد و با هر حوريّه سيصد كنيز است كه مردم مانند آنها را در حسن و جمال هرگز نديدهاند . » « 21 » امام صادق ( ع ) فرموده است : « هر كس يكسال در ميان حجّ گزارد از كسانى است كه حجّ را پيوسته به جا آورده است . » « 22 » اسحاق بن عمّار گفته است به ابى عبد اللّه ( ع ) عرض كردم من تصميم گرفتهام همه ساله حجّ گزارم و آن را شخصا و يا با هزينهء خودم به وسيلهء يكى از افراد خاندانم انجام دهم ، فرمود : « بر اين كار تصميم گرفتهاى ؟ » عرض كردم : آرى ، فرمود : « اگر اين كار را بكنى يقين كن كه دارايى تو زياد خواهد شد ، و بشارت باد تو را به فزونى مال . » « 23 » روايت شده است « بنده به چيزى تقرّب به خداوند نمىجويد كه نزد پروردگار محبوبتر از پياده رفتن به سوى بيت اللّه الحرام باشد ؛ همانا يك حجّ آن برابر با هفتاد حجّ است ، و كسى كه اندك زمانى از مركبش فرود آيد خداوند ثواب تفاوت پيادهروى و سوارى را برايش مىنويسد . حجّ كننده هنگامى كه بند كفشش بريده شود خداوند ثواب تفاوت ميان رفتن با پاى برهنه و با نعلين را برايش ثبت مىكند . حجّ سواره افضل از پياده است زيرا پيامبر خدا ( ص ) سواره حجّ را به جا آورد . » « 24 » آنچه جامع ميان اين دو خبر است روايتى است كه ابو بصير از امام صادق ( ع ) نقل كرده است ، او از آنحضرت پرسيده است پياده حجّ را گزاردن افضل است يا سواره ؟ در پاسخ فرمود : « اگر توانگر پياده رود تا هزينهاش كمتر شود ، سواره رفتن افضل است . » « 25 » حسن بن على ( ع ) پياده به سفر حجّ مىرفت در حالى كه هودجها و شترسواران در كنار او حركت مىكردند . « 26 » روايت شده است : « حجّ از نماز و روزه افضل است ، زيرا نمازگزار تنها زمان كوتاهى از خانوادهاش رو مىگرداند ، و روزهدار نيز در فاصله روز به خانوادهاش پشت
هامش
( 21 ) الفقيه ، ص 208 ، شماره 51 .
( 22 ) الفقيه ، ص 208 ، شماره 52 .
( 23 ) الفقيه ، ص 208 ، شماره 53 .
( 24 ) الفقيه ، ص 208 ، شماره 54 .
( 25 ) الفقيه ، ص 208 ، شماره 51 تا 55 .
( 26 ) الفقيه ، ص 208 ، شماره 51 تا 55 .