ابو عبد اللّه محّمد بن اسماعيل تميمى اين داستان را در شرح مسلم نقل كرده و گفته است : « هر دو پا و ديگر اعضاى بدنش فلج شد . »
فصل : احاديث در فضيلت علم از طريق خاصّه
( 1 ) امّا از طريق خاصّه ( شيعه ) « 109 » به سند صحيح از ابو الحسن على بن موسى الرّضا ( ع ) از پدرانش از پيامبر اكرم ( ص ) روايت شده كه فرموده است :
« طلب علم بر هر مسلمانى واجب است ، علم را در هر جا كه گمان مىرود طلب كنيد ، و از اهلش فرا گيريد ، چه ياد گرفتن آن حسنه ، طلب آن عبادت ، مذاكره دربارهء آن تسبيح ، عمل به آن جهاد ، آموختن آن به كسى كه آن را نمىداند صدقه و بذل آن به كسى كه شايستگى آن را دارد موجب تقرّب به خداوند متعال است ؛ چرا كه علم وسيلهء شناخت حلال و حرام ، روشنى بخش راه بهشت ، همدم اوقات وحشت ، يار تنهايى و غربت است . در خلوت سخنگو ، در خوشى و ناخوشى دليل و رهنما ، در برخورد با دشمنان سلاح ، و نزد دوستان زيب و زيور مىباشد ، خداوند متعال به وسيلهء علم و دانش اقوامى را بلند مرتبه مىگرداند ، آنان را در راه خير پيشوا قرار مىدهد ؛ از آثار آنها پيروى مىكنند ، به اعمال آنها تأسّى مىجويند ، و آراى آنان را مرجع قرار مىدهند ؛ فرشتگان به دوستى با آنها راغب مىشوند ، و با بالهاى خود آنها را لمس مىكنند ، در نمازهاى خويش بر آنها درود مىفرستند ، و هر خشك و ترى حتّى ماهيان و جانوران دريا ، و درندگان بيابان و چهار پايان براى آنها طلب آمرزش مىكنند ، دانش حيات دلها از جهل ، روشنى چشمها از ظلمت ، و نيروى بدنها از ضعف است . دانش بنده را به جايگاه نيكان و پايگاه پاكان و عالىترين درجات دنيا و آخرت مىرساند ، ذكر در حال تحصيل علم برابر با روزه ، و مذاكره دربارهء آن مانند ، نماز شب است . خداوند به وسيلهء علم اطاعت و عبادت مىشود ، و از طريق
هامش
( 109 ) از منية المريد شهيد دوّم نقل شده است .