حال كسى كه عبادت و دعا را خالص براى خدا به جا آورد ، و دلش به آنچه چشمانش مىبيند مشغول نشود ، و به سبب آنچه گوشهايش مىشنود ذكر خدا را فراموش نكند ، و به خاطر چيزى كه به ديگران داده شده دلتنگ نگردد . » « 97 » غزّالى مىگويد : از ابن عبّاس روايت شده كه داوود ( ع ) گفته است :
خداوندا ! چه كسى در خانه تو سكنا مىكند ؟ و نماز چه كسى را مىپذيرى ؟
خداوند به او وحى فرمود كه اى داوود ! در خانه من كسى سكنا مىكند ، و نماز را از كسى مىپذيرم كه در برابر عظمت من فروتنى كند ، و روز خود را به ذكر من بگذراند ، و به خاطر من از هوسها دست كشد ، گرسنه را سير كند ، و به غريب جا دهد و بر مصيبتزده مهربانى كند ، نور چنين كسى در آسمان مانند خورشيد مىتابد . هر گاه مرا بخواند اجابتش كنم ، و اگر چيزى خواهد به او عطا كنم ، وى را در تيرگيهاى جهل علم ، و در غفلت ذكر ، و در ظلمت نور بخشم ، و او در ميان مردم مانند فردوس در بهشت است كه نهرهايش خشك نمىشود ، و ميوههايش دگرگون نمىگردد « 98 » .
نقل شده كه حاتم اصمّ را از نمازش پرسيدند ؛ گفت : چون هنگام نماز فرا رسد وضو را كامل مىگيرم ، و به مكانى كه نماز مىگزارم حاضر مىشوم ، و در آن جا مىنشينم تا اعضايم آرام گيرد سپس براى نماز برمىخيزم ، كعبه را ميان دو ابرويم ، صراط را در زير گامهايم ، بهشت را در جانب راست ، دوزخ را در سمت چپ ، و فرشتهء مرگ را در پشت سر خود مىانگارم ، و مىپندارم كه اين آخرين نماز من است ؛ پس از آن در ميان خوف و رجا مىايستم ، و با خشوع تكبيرة الاحرام مىگويم و قرآن را به ترتيل ( هموار و نيكو ) مىخوانم ، و با خضوع به ركوع مىروم ، و با فروتنى سجده را به جا مىآورم ؛ بر سرين چپ مىنشينم ، و پشت پاى چپ را مىگسترانم ، و پاى راست را بر روى انگشت شست قرار مىدهم ، و اخلاص را با آنها همراه مىسازم ، سپس نميدانم از من
هامش
( 97 ) كافى ، كلينى ، ج 2 ، ص 16 ، شمارهء 3 .
( 98 ) محاسن ، برقى ، ص 15 ، آن را از امام صادق ( ع ) نقل كرده است بدون ذكر داوود ( ع ) .