او را كه باد به حركت در مىآورد . » « 92 » و نيز از امام صادق ( ع ) روايت است : « از امام علىّ بن الحسين ( ع ) دربارهء حالتى پرسيدند كه در نماز به او دست مىداد به طورى كه مدهوش بر زمين مىافتاد ، و چون به هوش مىآمد و آن حال را به او مىگفتند ، مىفرمود : پيوسته اين آيه را در دل تكرار مىكردم تا اين كه آن را از گويندهاى شنيدم كه تن من توان ديدار قدرت او را نداشت . » « 93 » گفته شده كه : زبان امام ( ع ) در آن حال مانند درخت طور بود در آن هنگام كه گفت : إنّى أنا اللّه .
و نيز از امام صادق ( ع ) روايت است : « كسى كه در دلش بيم و اميد جمع شود ، بهشت بر او واجب مىشود . چون نماز را به جا آوردى از ته دل رو به سوى خدا كن ، زيرا هيچ بندهء مؤمنى در نماز و دعايش از ته دل رو به سوى خداوند نمىكند . مگر آن كه خداوند با توجّه دادن دلهاى مؤمنان به او رو به سوى او مىكند ، و با ايجاد دوستى ميان وى و آنان او را براى رسيدن به بهشت يارى و پشتيبانى مىفرمايد . » « 94 » و نيز به سند حسن از آن حضرت روايت است كه « هنگامى كه وارد نماز شدى لازم است بر تو خشوع و فروتنى كنى و توجّه خود را به نماز خويش معطوف دارى ، چرا كه خداوند متعال فرموده است :
الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ .
» « 95 » در تفسير قول حقّ تعالى كه :
يا يَحْيى خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ
« 96 » گفتهاند يعنى با جدّيت و تلاش ، و مراد از آن فارغ بودن از همهء اشتغالات و افكار به هنگام تلاوت آن است .
از امام رضا ( ع ) روايت شده كه امير مؤمنان ( ع ) مىفرمود : « خوشا به
هامش
( 92 ) كافى ، ج 3 ، ص 300 ، شمارهء 4 .
( 93 ) بحار ، ج 18 ، ص 197 ؛ فلاح السّائل ، سيّد بن طاووس ، و چنان كه در اين كتاب آمده ظاهرا مراد آيهء « مالك يوم الدين » است و كلينى نيز اين را روايت كرده است .
( 94 ) امالى ، مفيد ، به گونهاى مفصّلتر ؛ مستدرك ، ج 1 ، ص 265 .
( 95 ) كافى ، ج 3 ، ص 300 ، شمارهء 3 ؛ آيه در مؤمنون / 3 : آنانى كه در نماز خود خاشعند .
( 96 ) مريم / 12 : اى يحيى كتاب ( خدا ) را با قوّت بگير .