بدان شكر گويم . » « 59 » در الفقيه آمده كه اسحاق بن عمّار از ابى عبد الله ( ع ) روايت كرده كه فرموده است : « موسى بن عمران ( ع ) هنگامى كه نمازش را تمام مىكرد از جايش دور نمىشد مگر پس از آن كه گونه راست و چپش را بر زمين مىنهاد . » « 60 » ابو جعفر امام باقر ( ع ) فرموده است : « خداوند به موسى بن عمران ( ع ) وحى فرمود : آيا مىدانى به چه سبب تو را از ميان خلق به كلام خويش برگزيدم ؛ موسى ( ع ) عرض كرد : نه اى پروردگار من ، فرمود : اى موسى ، من ظاهر و باطن بندگانم را بررسى كردم ، در ميان آنها كسى نيافتم كه بيش از تو نفس خويش را براى من خوار كند ، اى موسى تو هنگامى كه نماز مىگزارى گونههاى خود را بر خاك مىنهى . » « 61 » امام صادق ( ع ) فرموده است : « هنگامى كه بنده سر به سجده مىگذارد ، و مىگويد : يا ربّ يا ربّ تا نفسش قطع گردد ، پروردگار متعال مىگويد :
لبّيك حاجتت چيست ؟ » « 62 » علىّ بن الحسين ( ع ) در سجود خود عرض مىكرد : « پروردگارا اگر تو را نافرمانى كردم ، ليكن تو را در آنچه محبوبترين چيزها نزد توست و آن ايمان به توست اطاعت كردم ، و اين منّتى است از تو بر من نه منّتى از من بر تو ، و نافرمانى تو را در آنچه مبغوضترين چيزها نزد توست ترك كردم ، و آن اين كه كسى را شريك تو بخوانم ، و اين منّتى است از تو بر من ، نه منّتى از من بر تو ، و نافرمانى من در برخى چيزها از باب ستيزهجويى و دشمنى با تو ، و سرپيچى از عبوديّت و بندگى تو ، و انكار ربوبيّت تو نبوده است ، بلكه پس از آن كه حجّت تو بر من تمام و امر تو به من ابلاغ شده بود از هوسهاى نفس پيروى كردم و شيطان مرا به گناه و لغزش كشانيد ، اينك اگر مرا عذاب كنى به كيفر گناهان من است ، و بر من ستم نكردهاى ، و اگر بيامرزى و بر من رحم كنى به سبب دهش و بخشش
هامش
( 59 ) كافى ، ج 2 ، ص 98 ، به شمارهء 27 .
( 60 ) الفقيه ، ص 91 ، شمارهء 8 .
( 61 ) الفقيه ، ص 91 ، شمارهء 9 .
( 62 ) الفقيه ، ص 91 ، شمارهء 10 .