من خوددارى كردم . » « 49 » كافى به سند صحيح از امام صادق ( ع ) نقل مىكند كه فرموده است :
« پيامبر ( ص ) در حالى كه مشغول اصلاح يكى از حجراتش بود مردى بر او گذشت و عرض كرد : اى رسول خدا ! اجازه بده من اين كار را انجام بدهم ؛ فرمود : انجام بده . چون آن مرد از كار فارغ شد پيامبر ( ص ) به او فرمود حاجت تو چيست ؟ عرض كرد : بهشت ، پيامبر ( ص ) سرش را پايين انداخت ، و پس از آن به او فرمود : آرى ، و چون آن مرد خواست بازگردد به او فرمود : اى بندهء خدا ! ما را به طول سجدهء خود كمك كن . » « 50 » غزّالى مىگويد : روايت شده كه مردى به پيامبر خدا ( ص ) عرض كرد : خدا را بخوان كه مرا از اهل شفاعت تو قرار دهد ، و در بهشت همنشينى با تو را روزىام گرداند ، فرمود : « مرا به كثرت سجود كمك كن . » « 51 » پيامبر ( ص ) فرموده است : « بنده به چيزى برتر از سجود تضرّعآميز به خدا تقرّب نمىيابد . » « 52 » و نيز فرموده است : هيچ مسلمانى نيست كه براى خدا سجده كند مگر آن كه خداوند به سبب آن يك درجه او را بالا برده و گناهى را از او ساقط مىكند . » « 53 » خداوند فرموده است :
سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ
« 54 » گفتهاند : مراد از سيما آن قسمت از صورت آنان است كه به هنگام سجده بر زمين مىچسبد ، و گفته شده كه آن نور خشوع است كه از باطنشان بر ظاهرشان مىتابد ، و اين درستتر است ، و نيز گفته شده : سپيدى پيشانى است كه بر اثر وضو در روز قيامت بر چهرههاى آنها نمايان مىباشد .
هامش
( 49 ) الفقيه ، ص 56 ، شمارهء 17 ؛ كافى ، ج 3 ، ص 264 ، شمارهء 2 .
( 50 ) همان مأخذ ، ج 3 ، ص 266 ، شمارهء 8 .
( 51 ) الكبير طبرانى ، صحيح مسلم و ابو داوود ؛ الترغيب و الترهيب ، ج 1 ، ص 249 .
( 52 ) ابن المبارك ، از حمزة بن حبيب به طور مرسل ؛ الجامع الصغير ، باب ميم .
( 53 ) مسند ، احمد ، ج 5 ، ص 276 ، از حديث ثوبان غلام پيامبر خدا ( ص ) .
( 54 ) فتح / 29 : نشانهء آنها در صورتشان از اثر سجده نمايان است .