مىگويم : در الفقيه آمده است ، « امام ابو الحسن موسى بن جعفر ( ع ) پس از گزاردن نماز به سجده مىرفت و سر برنمىداشت تا آنگاه كه آفتاب بالا مىآمد . » « 55 » عبد الرّحمان بن حجّاج از ابى عبد الله ( ع ) روايت كرده كه فرموده است :
« هر كس در برابر نعمتى كه خدا به او داده است سجدهء شكر به جا آورد در حالى كه با وضو باشد خداوند ده نماز براى او ثبت ، و ده گناه بزرگ از او محو مىكند . » « 56 » در كافى از ابى عبد الله ( ع ) نقل شده است : « پيامبر خدا ( ص ) در سفرى سوار بر ناقهء خود حركت مىكرد ، كه ناگهان از ناقه فرود آمد ، و پنج سجده به جا آورد ، چون سوار شد ، عرض كردند اى پيامبر خدا ! ما مشاهده كرديم شما كارى را انجام داديد كه پيش از اين انجام نداده بوديد ؛ فرمود : آرى جبرئيل به ديدار من آمد ، و از سوى خداوند بشارتهايى به من داد ، من سجده شكر براى خدا به جا آوردم ، براى هر بشارتى سجدهاى . » « 57 » و نيز در كافى است كه ابى عبد الله ( ع ) فرموده است : « هر گاه يكى از شما نعمت خدا را به ياد آورد بايد گونهاش را بر خاك نهد ، و اگر به سبب موقعيّت نتواند از مركب فرود آيد گونهء خود را بر كوههء زين بگذارد ، و اگر اين را هم نتواند بر كف دست قرار دهد ، سپس خدا را بر نعمتى كه به او ارزانى فرموده شكر و سپاس گويد . » « 58 » كافى به سند خود از هشام بن احمر نقل مىكند كه گفته است : به همراه ابى الحسن امام موسى بن جعفر ( ع ) در ناحيهاى از اطراف مدينه حركت مىكردم ناگهان ديدم امام ( ع ) از مركب خود فرود آمد و سر به سجده گذاشت و سجدهاش طولانى شد ، سپس سر بلند كرد و سوار مركبش شد ، به او عرض كردم : فدايت شوم سجود را طولانى به جا آوردى ، فرمود : « يكى از نعمتهايى كه خداوند به من ارزانى داشته به يادم آمد ؛ دوست داشتم پروردگارم را
هامش
( 55 ) همان مأخذ ، ص 91 ، شماره 5 .
( 56 ) الفقيه ، ص 91 ، شماره 6 .
( 57 ) كافى ، ج 2 ، ص 98 ، به شمارهء 24 .
( 58 ) كافى ، ج 2 ، ص 98 ، به شمارهء 25 .