يقين به نفاق و شقاق آنهاست ، علاوه بر اين كه از طريق اهل بيت ( ع ) نصوص و تصريحاتى بر سبّ و لعن و كفر آنها وارد شده كه نزديك به حدّ تواتر است ؛ بويژه شكوههايى كه امير مؤمنان ( ع ) ضمن خطبهها و سخنان خود به طور صريح يا اشاره در اين موضوع بيان فرموده است .
در برابر اين اوضاع و احوال امير مؤمنان ( ع ) قرار داشت با آن همه فضايل بسيار ، و جنگ و جهاد سخت ، و تحمّل سختيهاى زياد در وقايع دوران حيات پيامبر ( ص ) و دلاوريها و شجاعتهاى بىمانند او در جنگهاى بدر ، احزاب ، خيبر ، حنين و جز آنها ، و نيروى فهم و آيندهنگرى آن حضرت ، و اين كه پيوسته خدمت و ملازمت پيامبر خدا ( ص ) را داشت و از كودكى تا آنگاه كه پيامبر ( ص ) او را جانشين خود ساخت از تربيت او برخوردار بود ، و هم اين كه صحابه در بيشتر وقايع پس از آن كه دچار خطا و اشتباه مىشدند به او رجوع مىكردند ، و دانشمندان در همهء علوم به او استناد مىكنند ، و اين كه آن حضرت از همهء صحابه سخاوتمندتر ، زاهدتر ، عابدتر ، بردبارتر ، خوشخوىتر ، گشادهروتر بود ، و در ايمان بر همه سبقت داشت ، او از همه فصيحتر ، راستگوتر ، كمسخنتر و سخنش درستتر بود ؛ از همه دليرتر ، يقين او زيادتر ، عملش نيكوتر ، و رنج و مشقّت ، او در راه اسلام بيشتر ، و نسبش برتر ، و پايگاهش والاتر ، و در داورى از همه آگاهتر ، و رأى او از همه استوارتر ، و بيش از همه بر اقامه حدود الهى كوشا و راغب ، و كتاب خدا را حافظ و نگهبان بود .
بارها از غيب خبر داد ، و مكرّر دعاى او به اجابت رسيد ، و معجزهها از او به ظهور پيوست . به خويشاوندى و پيوند برادرى با پيامبر خدا ( ص ) اختصاص داشت ، و به وجوب محبّت و نصرت و برابرى با پيامبران ، و مواسات با رسول اكرم ( ص ) ممتاز بود . حديث طير ، منزلت ، غدير « 65 » ، كساء در آيه مباهله و
هامش
( 65 ) خصائص ، نسائى ، چاپ نجف ، ص 19 ؛ التّمهيد ، باقلانى ؛ الغدير ، جلد 1 تا 3 ؛ صواعق ، ابن حجر .