خاصيّت خشيت نيز دورى جستن از هر كارى است كه گمان وجود خطر در انجام آن است . » مىگويم : آنچه بر صحّت اين گفتهها گواهى مىدهد روايتى است كه سيّد رضى در كتاب نهج البلاغه از مولاى ما امير مؤمنان ( ع ) نقل كرده است . آن حضرت ضمن گفتارى طولانى فرموده است « 61 » : . . . كسى كه دنيا در نظرش سترگ ، و موقعيّت آن در دلش بزرگ باشد آن را بر خدا برگزيده است و از خدا مىبرد ، و بندهء دنيا مىشود . روش پيامبر خدا ( ص ) در اين كه به او تأسّى و از او پيروى كنى براى تو كافى است ، و رفتار او دليل بر زشتى و نقص دنيا و بسيارى رسواييها و بديهاى آن مىباشد . زيرا دنيا بكلّى از او گرفته شد ، و از همه سو براى ديگران مهيّا گرديد او از پستان دنيا شير ننوشيد ، و از زيب و زيور آن دورى جست .
و اگر بخواهى در مرحلهء دوّم روش پيامبر خدا يعنى موسى كليم الله ( ع ) را كه درود خدا بر او باد براى تو بگويم ، در آن هنگامى كه مىگفت :
رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ
« 62 » ، به خدا سوگند او جز گرده نانى كه آن را بخورد از خداوند چيزى نخواست ، زيرا او گياه زمين را مىخورد ، و از بسيارى لاغرى و فروريختن گوشت بدنش سبزى گياه از پشت پرده شكمش ديده مىشد .
و چنانچه بخواهى در مرحلهء سوّم روش پيامبر خدا ( ع ) يعنى داوود ( ع ) كه درود خدا بر او باد ، داراى مزامير وقارى بهشتيان را برايت بازگو كنم او به دست خويش از ليف خرما زنبيل مىبافت ، و به همنشينان خود مىگفت كدام يك از شما اينها را برايم مىفروشد ؟ وى از بهاى آنها گرده نان جوى فراهم مىكرد و مىخورد .
و اگر بخواهى دربارهء عيسى بن مريم ( ع ) سخن بگويم ، او سنگ را بالش
هامش
( 61 ) خطبهء 159 ، نهج البلاغه ، آغاز آن : أمره قضاء و حكمه .
( 62 ) قصص / 24 : پروردگارا هر خيرى را بر من فرود آورى بدان نيازمندم .