دعبل . دعبل بن على ، ابو على . شاعر هجوگو . اصلش از كوفه بود و ساكن بغداد . او را حكاياتى است . شعرش نيكو بود . ابن خلّكان در ترجمهء حالش آورده است كه : بدزبان بود و حريص به هجو و پايين كشيدن قدر مردم . رشيد و مأمون و معتصم و واثق و ديگران را هجو كرد . عمر طولانى كرد . دعبل شيعى است و مداح علىّ بن موسى الرّضا .
به سال 246 ه ، درگذشت . ( اعلام ، ج 2 ص 339 ) .
راغب اصفهانى . حسين بن محمد ، ابو القاسم . صاحب كتاب محاضرات الأدباء و محاورات الشّعراء و البلغاء در چهار مجلّد . از ادبا و مفسّران و حكما و لغويان و متوفّاى 401 ه . اينكه تذكرهنويسان وفات او را 501 ه نوشتهاند ، اشتباه محض است ، و نگارنده را در مقدمهء نوادر در اين باب تحقيقى است . منتخبى از كتاب محاضرات راغب به وسيلهء محمد صالح قزوينى متوفاى 1117 ه ، به نام نوادر ترجمه شده و به تصحيح نگارنده در سال 1371 ه ، توسط انتشارات سروش طبع گرديد ، لكن كتاب دو روز بعد از چاپ به ملاحظاتى جمعآورى گرديد .
سرىّ سقطى . ابو الحسن سرىّ بن مغلّس ، از بزرگان صوفيه . ولادت و وفاتش به بغداد است ، و او اول كسى است كه به زبان توحيد و احوال صوفيه در بغداد سخن گفته است . امام و شيخ بغداديان در عصرش بود و دايى جنيد و استادش . 98 سال عمر كرد . به سال 253 ه ، درگذشت . ( اعلام ، ج 3 ص 82 ) .
سوده . دختر زمعة بن قيس ، يكى از زنان پيامبر كه در جاهليت همسر سكران بن عمرو بود . بعد از فوت خديجه و قبل از تزويج عايشه ، به عقد پيامبر درآمد . در سال 54 ه ، در مدينه وفات يافت . ( اعلام ، ج 3 ص 145 ) .
سيفويه . قصّهگو . كه حكاياتى از او در البيان و التّبيين ، ج 2 ص 239 ، و اخبار الحمقى ، ص 125 ، و القصّاص و المذكّرين ، ص 160 ، آمده است .
شعبى . ابو عمرو ، عامر بن شراحيل حميرى ، راويه و از تابعان . در حفظ به او مثل زنند .
در كوفه دنيا آمد و بزرگ شد و همانجا درگذشت . از حواشى عبد الملك مروان بود و از منادمان و قصهگويان او و رسولش براى امپراتور روم . لاغر و نحيف بود و هفت ماهه دنيا آمده بود . از ثقات رجال حديث است . شاعر و فقيه بود و عمر بن عبد العزيز از او استقضا مىكرد . نسبتش به شعب است از بطن همدان . به سال 103 ه ، درگذشت .
جوحى ( فارسى ) — صفحة 779
مساهمون: احمد مجاهد
ص٧٧٩