كيوان قزوينى . عباس على فرزند اسماعيل ملقب به منصور على شاه و معروف به كيوان قزوينى . قبلا از مشايخ سلسلهء گناباديه بود . از وعاظ دوران مشروطيت است . از تصوف مرسوم دست كشيد و ردّيههايى بر سلاسل صوفيه و مشايخ آنها نوشت . به سال 1317 ش در سليمان داراب رشت فوت كرد و همانجا مدفون گرديد .
مانى . موسوس ( اين كلمه در اغانى موسوس آمده است ) . ابو الحسن ، محمد بن قاسم .
شاعر و اظرف و الطف مردمان از اهل مصر . در زمان متوكّل به بغداد آمد و با او اخبارى دارد . به سال 245 ه ، وفات يافت . ( اعلام ، ج 6 ص 334 ) . و موسوس يعنى وسوسهكننده .
مدائنى . ابو الحسن ، علىّ بن محمد ، راويهء مورّخ و صاحب تصانيف از اهل بصره و ساكن در مدائن و متوفّاى 225 ه .
مزبّد . مزبّد مدينى . از مشهوران اصحاب نوادر و فكاهت است . در اسمش تحريف واقع شده و به صورت مزيد هم مىنويسند . در تاج العروس ، ج 2 ص 361 ، آمده : مزبّد بر وزن محدّث ، نام مردى صاحب نوادر . عبد الغنى و ابن ماكولا بر وزن معظّم آوردهاند ، و همچنين ديگران . ذهبى آن را بازاى مكسور آورده است . در هر حال سه قول در ضبط آن هست . نوادرى از او در ثمار القلوب ، ص 372 و الحيوان ، ج 5 ص 184 ، 192 ، 193 و مقابسات ابو حيّان توحيدى ، ص 55 و نثر الدّر ، ج 3 ص 232 - 246 و البيان و التبيين ، ج 2 ص 102 ، آمده است .
مستوفى ( على ) آشتيانى متخلّص به ميكده . متولّد 1254 ه . در اشعار او غالبا آداب و خرافات با نهايت بىباكى مورد حمله قرار گرفته . از آثار او چهار فصل ميكده است كه در طهران به سال 1307 ق چاپ شده است . ( مجلهء يادگار ، س 3 ، ش 1 ، ص 64 ؛ مؤلفين كتب چاپى ، ج 4 ، ص 425 ) .
منصور نمرى . منصور بن زبرقان نمرى ، ابو القاسم ، از بنى نمر . شاعر از اهل جزيره و شاگرد كلثوم ابن عمرو عتّابى . مداح رشيد بود و در نزدش گرامى و از او عطايائى دريافت مىكرد . بعدا بين اين استاد و شاگرد دشمنى آشكار شد و همديگر را هجو كردند و هريك در هلاك ديگرى سعى مىكرد . منصور متهم به شيعى بود اما پيش هارون از شيعه اظهار تنفر مىكرد و تظاهر به بنى عباس مىنمود . عتّابى اشعارى از
جوحى ( فارسى ) — صفحة 781
مساهمون: احمد مجاهد
ص٧٨١