برفتند تا مرز توران زمين * همى آگهى يافتندش ز چين « 1 »
[ به ايران نديدند « 2 » از ايشان ] نشان * چنين گفت خسرو به گردنكشان
كه دشمن گريزان ز كشتن به است * اگرچه به هر هفت كشور « 3 » مه است
[ سراپرده و چارپاى و ستور ] * بسى بهتر از دشمن روزكور « 4 »
به ايران خراميم ز « 5 » ايدر كنون * كه بخت نكو گشتمان « 6 » رهنمون
[ بسازيم از بهر برزوى كار ] * چنان چون بود درخور نامدار
چو بشنيد دستان ز خسرو چنين * ببوسيد پيشش « 7 » سپهبد زمين
[ به خسرو چنين گفت كاى شهريار ] * به ديّان « 8 » دادار پروردگار
كه از آرزو برنتابى سرم * كزين كام از مهر « 9 » و مه بگذرم
[ از ايدر به ايوان بنده خرام ] * به جان « 10 » سپهدار فرخنده سام
بباشيم يك ماه « 11 » پيروز « 12 » و شاد * به ديدار كيخسرو پاكزاد
[ چو بشنيد كيخسرو نامجوى ] * ز فرمان او برنتابيد روى
برفتند شادان به ايوان زال * خود و پهلوانان با فر و يال
[ به هر جاى ايوان بياراستند ] * مى و رود و رامشگران خواستند
به هر جاى مىخواره انبوه شد * ز شادى دل اندر بر استوه شد
[ به ديبا بياراسته بام و در ] * همى ريخت در پاى خسرو گهر
به زاول همه شادمان مرد و زن * نشانده به هر جايگه رودزن
به ايوان دستان جهانجوى شاه * چو خورشيد تابان ستاره « 13 » سپاه
جهانپهلوان رستم زال زر * به گردون گردان برآورده سر
هامش
( 1 ) . ك : كين .
( 2 ) . ن : نديده ؛ متن : س ، پ .
( 3 ) . س : ايران و توران .
( 4 ) . ك : كر .
( 5 ) . ك : « ز » .
( 6 ) . ن ، س : شد مرا .
( 7 ) . ن ، س : پيش .
( 8 ) . ن ، س : يزدان .
( 9 ) . س : چرخ .
( 10 ) . ن : جاى ؛ س : خانه .
( 11 ) . س : هفته .
( 12 ) . ن : فيروز .
( 13 ) . ن : ميان ؛ س : ستاده .