جهاندار افراسياب دلير * ستاده به هامون چو ارغنده « 1 » شير
وزين روى كيخسرو آمد پديد * جهاندار دستان بر او كشيد
سرافراز برزو و رستم به هم * بزرگان زاول همه « 2 » بيشوكم
ستايش « 3 » كنان پيش خسرو زمين * ببوسيد هريك بر آن دشت كين
بپرسيد خسرو ز آزادگان * ز طوس و ز گودرز و « 4 » كشوادگان
به دو گفت رستم دو ديده پرآب * چه دانى تو نيرنگ « 5 » افراسياب
يكى دام « 6 » چاره بگسترد اوى * فتاد اندر آن هركه بد « 7 » نامجوى
همه « 8 » كردهء سوسن و پيلسم * فروخواند بر شاه از بيشوكم
به رستم چنين گفت كاى پهلوان « 9 » * چو از خوردنىشان نيامد « 10 » زيان
بكوشيد و يكباره « 11 » جنگ آوريد * مگر زندهشان باز چنگ آوريد
بفرمود تا لشكر آراستند * مر آن رزم را بزم پنداشتند
همان زندهپيلان « 12 » به پيش سپاه * بپوشيد از گرد خورشيد و ماه
ز گردان ايران سپه سىهزار * همه نامداران خنجرگزار « 13 »
پياده سپردار در پيش صف * به سان هيون بر لب آورده كف
جهاندار كيخسرو از پشت پيل * زمين كرده « 14 » مانند درياى نيل
برافراشته « 15 » كاويانى درفش * جهانى شده « 16 » سرخ و زرد و بنفش
جهانجوى برزوى بر ميمنه * فريبرز كاوس رويينتنه « 17 » ،
هامش
( 1 ) . ن ، س : غرنده .
( 2 ) . ك : همى .
( 3 ) . س : نيايش .
( 4 ) . ن ، س : « و » .
( 5 ) . ك : نزديك .
( 6 ) . ك : جام .
( 7 ) . ن : فتادند در وى همه ؛ س : فتادند روى همه .
( 8 ) . ن ، س : همان .
( 9 ) . ن ، س : كه ايرانيان .
( 10 ) . ن ، س : چاره نامد به جانشان ( متن ؟ ) .
( 11 ) . ن ، س : يك بار .
( 12 ) . ن : فيلان .
( 13 ) . ن : گذار .
( 14 ) . ك : كرد .
( 15 ) . ن ، س : برافراخته .
( 16 ) . س : شد از .
( 17 ) . ن : بر ميسره ؛ س : جاى بنه .