ضعيف شد ، قرآنى به خط درشت تهيه كرد تا از تلاوت آن محروم نماند . ولى در اين اواخر آن هم برايشان مقدور نشد ، زيرا چشمش خيلى ضعيف شده بود . لذا از حافظهء قوى خود در اين راه كمك مىگرفت . او هرگاه به تلاوت آيهء مباركهء
وَ ما تَكُونُ فِي شَأْنٍ وَ ما تَتْلُوا مِنْهُ مِنْ قُرْآنٍ وَ لا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوداً
( يونس 10 / 61 ) مىرسيد ، بىاختيار اشك از چشمانش سرازير مىشد و مىگفت :
خداى رحمان در اين آيه از پيامبرش و مؤمنين تشكر و قدردانى مىكند و مىفرمايد :
اى رسول ما ! و اى مؤمنان ! هر كارى از شما انجام گيرد ، چنان كه قرآن تلاوت كنيد و يا به خاطر ترويج دين ما هر سختى و مصيبتى را متحمّل گرديد ، ما آنها را هرگز فراموش نمىكنيم .
او تلاوت قرآن را به شاگردانش هم توصيه مىكرد و تأكيد داشت ، حداقل روزى نيم ساعت بعد از نماز صبح ، با حال و توجه ويژه ، قرآن تلاوت بكنند .
2 - اهتمام به دعا و عبادت
آيتاللّه ملكى به نماز اوّل وقت مقيّد بود . از دوران جوانى به واسطهء نذر ، نمازهاى مستحبّى روزانه را به خود واجب كرد و تا آخر عمر آن را بهجا آورد .
خواندن ادعيه و مناجات و قرائت قرآن همراه با تأمل و حال معنوى به ويژه سحرگاهان از كارهاى روزانهء او به شمار مىرفت . با توجه به حافظهء بسيار قوى كه داشت ، بسيارى از خطبههاى نهج البلاغة و دعاهاى صحيفهء سجّاديه و ساير كتب را حفظ بود و اغلب آنها را در مواقع لزوم زمزمه مىكرد . هنگام خواندن دعاى روز عرفهء امام حسين عليه السّلام حال عجيبى به وى دست مىداد .
3 - عشق به اهل بيت عليهم السّلام
ايشان به چهارده معصوم عليهم السّلام عشق ، علاقه و ارادت خاصى داشت . وقتى روضهء يكى از آنها خوانده مىشد ، چهرهاش دگرگون مىشد و حال معنوى به وى