گرديد و اشعارى كه ازاينپس سرود ، جز در مدح و منقبت مولا على و رثاى ائمهء اطهار عليهم السّلام نبود .
قدرت ، شاعرى وارسته و عارفپيشه بود ، خط را خوش مىنوشت ، از صوت دلپذيرى برخوردار بود و در ساختن مادهء تاريخ چيرگى داشت ، و مادهء تاريخهايى بر سردر ابنيه و آبانبارها در شهر قم از او باقى است .
در اواخر عمر از زادگاهش بيرون نرفت و سرانجام در پى بيمارى در سال 1316 ق ( 1275 ش ) چشم از جهان فروبست ، و در ايوان آينه ، صحن حضرت معصومه عليها السّلام - در مقبرهء آل ابو الفتح - مدفون گرديد .
ديوان اشعارش به كوشش برادرش سيد مهدى رضوى « شيوا » جزو انتشارات انجمن ادبى صائب و با همت خليل سامانى « موج » در سال 1348 ش طبع و نشر گرديد .
سيد مهدى رضوى « شيوا » در مقدمهء « ديوان قدرت » تحصيلاتش و نيز برخى از ويژگيهايش را چنين معرفى مىنمايد :
قدرت پس از طى تحصيل زبان وطن « پارسى » ميل به تحصيل زبان عرب كه زبان نحله و مذهبش بود نمود ، و در مدرسهء فيضيهء قم در محضر يكى از اجلهء سادات و علماء « سيد محمّد معروف به سرسر » كه در آن زمان متصدّى تدريس عربيت بود حاضر و اكتساب معارف نمود . چون طبع را مايل به شعر ديد در مقدماتش اقدام كرد و در حضور ايشان به كسب علم فصاحت و بلاغت و عروض و لغات عرب و عجم و اشعار آنها و مضامين بلاغت اسلوب و تواريخ شعرا و ادبا فصحاى آن و دواوين متعلقه به شعر سعى بليغ نمود .
صوتش خوش بود ، و خط نستعليق را به شيوهء شكسته خوش مىنوشت و از هريك از مسطورات حظى وافر برد تا شخصى شد اديب ، خود را متخلص به « جاويد » نمود ، و در مجمع فضلا وارد گرديد ، چون طبعش را امتحان نمودند متخلص به « غيث » ، شد مشغول سرودن رباعيات و قصايد و غزليات با تفكر و بداهه گشت كه
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 1120
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص١١٢٠