عمركوت و قندهار ، هرات ، بلخ ، بخارا ، سمرقند و رادود ، چارجوى خوارزم و كلات ، خيوقآباد ، ابيورد ، مشهد ، استرآباد ، مازندران و قزوين . بخش دوم دربردارندهء سفر او از قزوين به مكّه و بازگشت به دهلى از راه همدان و سپس سفر به بغداد ، كاظمين ، كرخ ، كربلا ، ذالكفل بنى ، حله ، نجف ، مقبره دانيال ، جرجيس ، موصل ، خصايص اسرار عرب ، بلدهء عرفه ، شهر نمرود ، قلعه ماردين ، حلب ، دمشق تا مدينه ، مسجد بنى اميه ، مقبره زكريا ، مكّه ، بندر منى از بندرهاى يمن ، سيلان ، بندر پهلچرى ، بندر چينيان ، بندر بالسير ، هولكى ، عظيمآباد و شاه جهانآباد است . اين كتاب در سال 1193 ه . به پايان رسيده است « 1 » .
از اين عارف نامدار ، كتاب ديگرى نيز به نام رسالهء عرفانى به يادگار مانده است . اين كتاب در نظم و نثر است با كلمهء درويش آغاز مىشود . او نخست تفسير استعاذه و بسمله و سورهء فاتحه را بيان كرد و سپس به همان روش به سير و سلوك پرداخت و از اشعار شعراى نامدارى چون سعدى ، مولوى ، عطار ، جواجه بهاء الدين بابافغانى ، خواجه عبد اللّه انصارى و امير حسين غورى يارى جست و براى اثبات مطالبش گواه آورد . او عقيده داشت كه كليد قرآن كريم ، بسم اللّه است .
نسخهاى از اين كتاب در كتابخانهء گنجبخش اسلامآباد به شماره 4647 موجود است « 2 » .
[ 341 ] عبد الكريم بن ميرزكى بدخشانى
او از رجال نامى بدخشان است و تأليفاتى دارد كه از آن جمله مىتوان بهار بدخشان را نام برد . اين كتاب ، تذكرة الشعرايى است كه به ترتيب حروف تهجى در سال 1302 ه .
نوشته شده است .
هامش
( 1 ) - فهرست مشترك پاكستان ، ج 10 ، ص 58 ، 514 .
( 2 ) - همان ، ج 3 ، ص 1492 .